Ζωή σαν πάρτυ σε μουσείο

Δειλά αλλά σταθερά λέω να λύσω τη σιωπή μου. Δεν έχω να καταγράψω κάτι αστείο ή συγκλονιστικό ή θαρραλέο. Λίγο σινεμά, κανένα μουσείο, η κλασική πια ξενάγηση των φιλοξενούμενων στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης, παρουσιάσεις, ομιλίες, εγκαίνια και όλα βαίνουν καλώς. Ή μήπως όχι;

Όχι. Γιατί δε βλέπω τίποτε που να μου κινητοποιεί τη σκέψη, ειλικρινά τίποτε. Βλέπω καλές ή κακές προσπάθειες, μικρές αλήθειες ή μεγαλύτερα ψέματα, ιεραρχίες, ομάδες, αλλά δε βλέπω τίποτε προκλητικό, τίποτε συγκλονιστικό. Τίποτε. Δεν έχω υπάρξει ποτέ πιο δραστήρια "κοινωνικά" και ποτέ πιο βαριεστημένη. Λίγη πρόκληση, κάπου;

Μέχρι και το ΝΜΑ αρχίσει να μου φαίνεται λιγότερο κακό μετά από τόσες φορές που έχω πάει. Και είναι αλήθεια ότι αφού έχεις φάει τις πρώτες κρυάδες, τον αποσυντονισμό, το ψυχρό περιβάλλον, τις αδιάφορα παρουσιασμένες πληροφορίες, τα πακτωμένα γλυπτά που έβγαζες τα μάτια σου να διαβάσεις ως φοιτητής από τις κακοτυπωμένες φωτοτυπίες του corpus, την απογοήτευση των εκμαγείων (αλήθεια, γιατί τόσες μακέτες; κανείς δεν τους μίλησε για τις νέες τεχνολογίες;), τελικά το παίρνεις πια απόφαση ότι την άκρη θα τη βγάλεις μόνος σου.

Και τότε είναι ωραία -σχεδόν. Σα να έχεις πάει σε ένα πάρτυ που είναι γεμάτο celebrities, αλλά δεν έχεις κανένα να σου εξηγήσει ποιος είναι ποιος. Έχεις τη χαρά ότι ήσουν κι εσύ εκεί, αλλά αν θέλεις να καμαρώσεις περισσότερο στους φίλους σου για το ποιους είδες, δε μπορείς να το κάνεις. "Είδα τον... έλα μωρέ, αυτόν που παίζει σε εκείνο το σίριαλ... τι σε ποιο κανάλι είναι, δεν ξέρεις;" Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν ξέρεις, αλλά ότι μάλλον δε θα μάθεις και ποτέ...

Και η ζωή κυλάει αργά στη χώρα του ποτέ ποτέ. Λίγη αδρεναλίνη κανείς;

Διπλά πορτρέτα

Σέριφος, 21 Αυγούστου 1916
Πολύ πριν την απεργία στο Σικάγο, οι μεταλλωρύχοι της Σερίφου απεργούν, διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η σύγκρουση σφοδρή, με θύματα.

Σέριφος, 21 Αυγούστου 2009
Στο Μεγάλο Λιβάδι, στην ταβέρνα του Κύκλωπα, δύο παρέες: μια νεόπλουτων φερέλπιδων τριαντάρηδων και μία εικοσάρηδων φοιτητών, διεκδικούν δυο τραπέζια στην ακροθαλασσιά. Needless to say who won.
Στο Μεγάλο Λιβάδι, στην πλατεία δίπλα στη θάλασσα, μια πρόχειρη εξέδρα με στημένη μικρή ορχήστρα, μια προτομή καλυμμένη με ύφασμα, σημαίες μικρές ελληνικές, σχολικές, και ροτόντες στολισμένες με λευκά τραπεζομάντηλα. Needless to say who won...

Λίγα ερείπια έμειναν από τα μεταλλεία μέσα στη θάλασσα και παραδίπλα, το πιο σεμνό μουσειάκι που μπορεί να έχετε δει. Απολαύστε, πριν το "κερδίσουν" κι αυτό.

Εν οίδα, ότι ουδέν είδα!

Εκθέσεις, φεστιβάλ, εγκαίνια, προεγκαίνια, ημερίδες, ομιλίες, κι άλλα θαυμαστά κι εγώ δεν είδα τίποτε. Δε θέλω. Αρνούμαι! Άγκωσα, που λένε και στην Πελοπόννησο (νομίζω). Αντίθετα, είδα καινούρια στέκια, μπαράκια, ταβερνάκια, συλλεκτικά θερινά σινεμά και πάαααρα πολλά παπούτσια! Δέκα πόντους ψηλότερη λοιπόν, μαθαίνω να ισορροπώ - με άνεση τολμώ να πω- μεταξύ του δικαιώματος στην τεμπελιά και της αέναης πάλης με τις τύψεις.

Όπως καταλάβατε, νέα μουσειολογική ανάρτηση... αγνοείται από πλευράς μου.
Πειράζει;

; )

Και ποιο το κακό; Δείτε ένα ωραίο μουσείο...

Ένα μικρό σχόλιο στο φλέγον θέμα των αντιγράφων - εκμαγείων

Και πώς περνούν τα χρόνια...

Κάποια χρόνια πριν είχα βρεθεί στη Γένοβα, για να ζήσω τη στιγμή της γενιάς μου, όπως πίστευα. Παντελώς απροετοίμαστη και μέσα στην αφέλεια, ένιωθα ότι έπρεπε να διαμαρτυρηθώ για κάτι τόσο μεγάλο και τόσο έξω από μένα, που μπήκα στο πλοίο και έφτασα στην Ιταλία. Μόλις πατήσαμε το πόδι μας εκεί, με τη συνθήκη της Σέγκεν να μην ισχύει πια, ακούσαμε για τη δολοφονία του Κάρλος Τζουλιάνι. Πανικός. Μετά βρεθήκαμε σε μια πόλη γεμάτη οδοφράγματα, με μπλόκα της αστυνομίας παντού. Είχαμε μπει σε εμπόλεμη ζώνη. Μας πήγαν σε ένα πάρκινγκ, όπου θα μέναμε για τις επόμενες μέρες. Πάρκινγκ λιμανιού, δίπλα στη θάλασσα, όπου μας παρακαλουθούσαν στη διάρκεια της νύχτας με προβολείς από ελικόπτερα.
Τη μέρα της μεγάλης πορείας, βρέθηκα να τρέχω να αποφύγω τους αστυνομικούς, χωρίς να έχω κάνει απολύτως τίποτε. Απλά συμμετείχα σε μια πορεία, σε ένα τελείως ειρηνικό μπλοκ. Άπειρες ώρες μετά, μετά από άγριο κυνηγητό και φόβο, ξαναγυρίσαμε στο πάρκινγκ, για να δούμε το απίστευτο: στη διάρκεια της μέρας είχαν γίνει επεισόδια και εκεί. Ένα τεράστιο πάρκινγκ γεμάτο άδεια κουτιά από δακρυγόνα, ληγμένα εδώ και χρόνια! Αυτό σε πείραξε, θα μου πεις...
Δεν ήξερα ακόμη τι θα ακολουθούσε. Το ίδιο βράδυ, μπήκαν οι αστυνομικοί στο μέρος όπου είχαν καταλύσει οι άνθρωποι της Indymedia. Πυροβολισμοί, κρότοι, φωνές, ασθενοφόρα, πυροσβεστικά οχήματα, σκοτάδι, φόβος και μια σειρά από "αύρες", τα μικρά τανκς, να έχουν περικυκλώσει το πάρκινγκ όπου μέναμε, για να μην τολμήσουμε να κάνουμε τίποτε.
Από τότε, φοβάμαι όποτε βλέπω αστυνομικό. Η ελευθερία της γνώμης σε μια ελεύθερη Ευρώπη εξανεμίστηκε για μένα τη στιγμή που βρέθηκα στο σημείο που είχαν δολοφονήσει το Τζουλιάνι. Και βρέθηκα εκεί τρέχοντας για να ξεφύγω από κάποιους που δεν ήξερα, για κάτι που δεν έκανα.
Δεν ξέρω γιατί τα γράφω αυτά, γνωρίζω ότι δεν αποτελούν συγκροτημένο - και δη πολιτικό- λόγο, αλλά φοβάμαι. Φοβάμαι που τα τελευταία χρόνια καθόμαστε και περιμένουμε όλο από νεαρότερες ηλικίες να μας βγάλουν ασπροπρόσωπους. Φοβάμαι που φοβάμαι αρκετά για να μην είμαι μαζί τους. Φοβάμαι που δεν έχω επιχειρήματα.

Web 3.0

Δείτε τι διάβασα σήμερα, που μου φάνηκε ενδιαφέρον...
"Διαβουλεύσεις για τη μετάβαση στο Web 3.0
...«Internet των πραγμάτων» σημαίνει ότι μέσω του Διαδικτύου θα πραγματοποιείται ασύρματη αλληλεπίδραση μεταξύ μηχανών, οχημάτων, συσκευών, αισθητήρων και πολλών άλλων διατάξεων. Η τεχνολογία αυτή ήδη καθιστά δυνατές ηλεκτρονικές κάρτες εισιτηρίων και θα επιτρέψει σε κινητές συσκευές να ανταλλάσουν πληροφορίες για την εκτέλεση πληρωμών ή την ανάκτηση πληροφοριών από διαφημιστικές πινακίδες. Προβλέπεται ότι η τεχνολογία αυτού του είδους θα έχει εγκατασταθεί σε περισσότερο από 1 δισεκατομμύρια τηλέφωνα το έτος 2015."

Η δημόσια διαβούλευση σχετικά με το «Ίντερνετ των πραγμάτων» διατίθεται στη διεύθυνση: http://ec.europa.eu/yourvoice/ipm/forms/dispatch?form=IOTconsultation

Ο Πύργος

Μαζί με ορδές τουριστών, βρέθηκα να περιμένω στην ουρά (!) για να μπω στο Λευκό Πύργο, να δω το νέο μουσείο.
Να τολμήσω να το πω; Μου άρεσε πολύ! Το βρήκα έντιμο, λιτό, αξιοπρεπές, χωρίς τις γνωστές φανφάρες αυτής της πόλης. Γέλασα με το κρυφτό στις μικρές αίθουσες, στις οποίες πρέπει να σκύψεις ΠΟΛΥ για να μπεις, ευχαριστήθηκα το παιχνίδι με το κτίριο και την έκθεση και χάρηκα με τις εφαρμογές, που παρότι φαίνονται εξεζητημένες λόγω της αρχιτεκτονικής απόδοσης και του high-tech εξοπλισμού, στην ουσία τους είναι απλές και προσιτές στους χρήστες. Θα ήθελα να ξαναπάω, αυτή τη φορά ως επισκέπτης, όχι ως μουσειολόγος.
Και με γλυκιά νοσταλγία θυμήθηκα την πρώτη φορά που με είχε πάει ο παππούς μου στο Λευκό Πύργο. Ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία: να παίρνεις στα χέρια σου ένα σύμβολο της πόλης, για το οποίο όλοι έχουμε μια ανάμνηση να ανασύρουμε και να φτιάχνεις κάτι μοντέρνο αλλά όχι υβριστικό.
Κατεβαίνοντας τις ατελείωτες σκάλες προς την έξοδο, άκουσα τη συζήτηση μιας οικογένειας που μόλις είχε μπει στο κτίριο. Ρωτάει η μικρή τη μαμά
- Μαμά πού πάμε;
- Να δούμε την έκθεση.
- Και τι είναι έκθεση;
- Έκθεση είναι εκεί που εκθέτουν αρχαία αντικείμενα!
Τα σχόλια δικά σας...

Es muss sein

"Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε,

Το Μουσείο…"

Ξεκινάω να γράφω και μετά τίποτε. Δε μπορώ να το κάνω πια… Μου έφυγε ο ενθουσιασμός, δε μπορώ να «δημιουργήσω» άλλο. Αυτές οι επιστολές, όπου όλα πρέπει να φαίνονται τέλεια για να μας προτιμήσουν, are not my thing, any more! Πρέπει να έχεις όραμα για να τα καταφέρεις και δεν το έχω σας λέωωωω!

Αλλά πρέπει να συνεχίσω να γράφω. Es muss sein.

I do!

Τελικά, όπως κάθε μικροαστή κοπέλα του κύκλου μου, επέλεξα το κοινωνικό κύρος του επαγγελματικού έγγαμου βίου. Αν θα το μετανιώσω, δεν το ξέρω. It remains to be seen...

Πρέπει σταδιακά να το ανακοινώσω και στους γύρω μου, να ολοκληρώσω τις υποχρεώσεις μου και να ξεκινήσω τη μακρά διαδικασία μετεγκατάστασης σε μια άλλη πόλη! Ουφ! Το θετικό είναι ότι σε αυτού του είδους τους γάμους δε χρειάζονται νυφικά, δεξιώσεις, κομμωτήρια κλπ. Τα άλλα, όμως;

They popped the question!

Και για άλλη μια φορά, μπροστά στο ίδιο δίλημμα: to marry or not to marry?
Αν το κάνεις, χάνεις την ελευθερία σου, αλλάζεις ζωή και κατάσταση και αποκτάς διαφορετικό κοινωνικό κύρος. Αν δεν το κάνεις, μπορείς πάντα να κυκλοφορείς εντός και εκτός, σα vagabond, ελεύθερος αλλά μόνος: antimuseum…
Τι επιλέγεις;

To be continued

Επαγγελματική δεοντολογία ή ο μαϊντανός της μουσειολογίας

Το τελευταίο διάστημα έχω πέσει με τα μούτρα στη δουλειά. Εκθέσεις, μελέτες, ένα σωρό διαφορετικά πράγματα, στα οποία δε μπορώ να πω όχι. Αλλά μήπως θα έπρεπε;

Και δεν αναφέρομαι (αν και θα όφειλα) στην ποιότητα ζωής, που σταδιακά εκπίπτει, αλλά σε εκείνη την επαγγελματική δεοντολογία που ορίζει τι μπορείς να κάνεις με αξιοπρέπεια και τι όχι.

Μπορεί ένας χ μουσειολόγος, με ψ ειδίκευση πρώτου πτυχίου, να ασχολείται με θεματικές επί παντός του επιστητού; Χθες, δουλεύοντας για μια ατομική έκθεση νεαρής πλην αξιόλογης ζωγράφου, με έπιασα να κάνω ένα λάθος τραγικό και τρομακτικό. Προσπαθούσα να την πείσω ότι θα έπρεπε να μπει το βιογραφικό της στην έκθεση. Η δύσμοιρη, προσπαθούσε πολύ ευγενικά να μου το αποκλείσει, μέχρι που τελικά της ξέφυγε: τα βιογραφικά σε ατομικές εκθέσεις μπαίνουν μόνο για αποβιώσαντες καλλιτέχνες! Σα να λέμε, την κατατρόμαξα την κοπέλα!

Αλλά τρόμαξα κι εγώ! Πού πας ρε Καραμήτρο, αφού δεν ξέρεις!!!

Περί σκληρότητας ή... ca c'est votre probleme

Οκτώ χρόνια πριν έζησα για ένα μικρό διάστημα στο Παρίσι. Εκεί λάτρεψα τα μουσεία, γιατί αποτελούσαν μια μαγική λύση για τη μοναξιά. Γιατί στο μουσείο είσαι εσύ και οι εικόνες που επιλέγεις να προσεέξις, τίποτε άλλο.

Αν και κατανοώ ότι πρέπει, για λόγους ανταποδοτικότητας, να στήνουμε εκθέσεις για τους πολλούς, το στοίχημα είναι να στήσεις έκθεση για τον έναν, το μοναχικό. Γιατί αυτός βλέπει ήδη το "σύστημα" από απόσταση, αυτός ήδη νιώθει πολύ μόνος. Αν σε αυτόν δώσεις δέκα λεπτά ανακούφισης και ένα καταφύγιο, είσαι πολύ μάγκας!

Σε κάθε μέρος που ταξιδεύω δοκιμάζω την τοπική κουζίνα, κυρίως όμως τσακίζω τα τοπικά γλυκά. Ακόμη θυμάμαι την αυθεντική creme brulee, την τάρτα με φρούτα του δάσους, το κέηκ με τυρί (και όχι cheese cake), αλλά και τα αμυγδαλωτά των νησιών, το σταφύλι γλυκό της ηπειρωτικής Ελλάδας και άλλα πολλά. Και η απόλαυση που αντλώ είναι σχεδόν η ίδια. Μόνη μου, να απολαμβάνω ένα κομμάτι του ξένου πολιτισμού. Σε κάθε περίπτωση, επιλέγω να ζήσω την ετεροτοπία της γιορτής. Την ασυνέχεια του προσωπικού μου παραδείγματος.

Κι αυτό δεν είναι μόνο δικό μου πρόβλημα, σωστά; Ca c'est notre probleme!

Αναδιοργάνωση βιβλιοθήκης και άλλα πολλά

Και εκεί που πίστευα ότι ο κατάλογος του IKEA μου ήταν αρκετός για να καλύψω τις καταναλωτικές και αισθητικές μου ανάγκες σε επίπεδο επίπλωσης σπιτιού, μια υποχρεωτική βόλτα με τη μαμά και τη θεία για να τις βοηθήσω να διαλέξουν έπιπλα, με έφερε αντιμέτωπη με τον κεραυνοβόλο έρωτα: μια βιβλιοθηκούλα (προσέξτε το Μαμαλάκη που κρύβω μέσα μου) τόσο ιδιαίτερη και ερωτεύσιμη, που την παρήγγειλα κατευθείαν και την περιμένω να φτάσει σε δυο μέρες στο νέο της σπίτι. Και όσοι βιαστείτε να με χαρακτηρίσετε καταναλωτική, σας παραπέμπω στο φίλιο blog, όπου και η σχετική «βιβλιογραφία».

Έπρεπε λοιπόν να ετοιμάσω το χώρο για να υποδεχτώ αυτό το «στολίδι», το πρώτο μόνιμο έπιπλο που αγοράζω στη ζωή μου! Μου πήρε μια ολόκληρη μέρα να μεταφέρω την IKEA βιβλιοθήκη μου και κυρίως τα περιεχόμενά της από το σαλόνι στο γραφείο. Φυσικά μου χρειαζόταν ένα σκεπτικό για τη νέα λειτουργία των χώρων, οπότε αποφάσισα να διακρίνω τα επαγγελματικά μου ενδιαφέροντα από τα προσωπικά μου. Μου φαίνεται αρκετά λογικό επιχείρημα, δε νομίζετε κι εσείς;

Με τον τρόπο αυτό όμως ξεκαθάρισα και τόνους υλικού και αναμνήσεων των τελευταίων 4 χρόνων. Βρήκα χαμένες φωτογραφίες, σελίδες σημειώσεων, άρθρα από το internet που ποτέ δε διάβασα και αρκετές παλιές εφημερίδες. Και φτάνω στο ζουμί.

Στις πιο πρόσφατες εφημερίδες βρήκα ένα μικρό θησαυρό: δύο φύλλα από το Βήμα της 18^ης Μαΐου 2008 (τόσο πρόσφατο!) όπου και τρία άρθρα, εξίσου ενδιαφέροντα. Το πρώτο, μια συνέντευξη του αρχιτέκτονα Κένεθ Φράμπτον, όπου γίνεται έμμεση αναφορά σε κτίρια μουσείων («το εφέ του Μπιλμπάο» του Γκέρι, «η εκθεσιακή μηχανή» στο Πομπιντού). Από τη συνέντευξη αυτή κρατώ την εξής αναπάντητη ερώτηση: «Αυτό το τεχνοκρατικό συντακτικό αντικατέστησε τις ιστορικιστικές αναζητήσεις των μέσων του 19^ου αιώνα;» Ποιος θα το απαντήσει αυτό;

Το δεύτερο αφορά την παρουσίαση του βιβλίου της Miriam Leonard «Η Αθήνα στο Παρίσι», που μου έκανε σαφές το γιατί ο μεγάλος δάσκαλος του μεταπτυχιακού μου, στην παρουσίαση της εργασίας μου με ρώτησε αν έχω διαβάσει Ηρόδοτο. Μου πήρε κάποια χρόνια, αλλά το κατάλαβα!

Τέλος, το σχετικό με την Παγκόσμια Μέρα των Μουσείων άρθρο, όπου και το ακόλουθο κομμάτι από συνέντευξη του Δημήτρη Κωνστάντιου: «…Ο ρόλος του (μουσείου) σήμερα είναι πολύ πιο σύνθετος και ουσιαστικός. Πρέπει να προσφέρει γνώση και ψυχαγωγία στους πολίτες, να είναι οικείο και φιλικό στην κοινωνία. Αυτό σημαίνει ότι το μουσείο πρέπει να παράγει γεγονότα: εκπαιδευτικά προγράμματα, εκδόσεις, διαλέξεις, συνέδρια, περιοδικές εκθέσεις. Επιπλέον καλείται να επιτελεί έναν άλλο πολύ σοβαρό ρόλο: να αποκαθιστά στα μάτια του κοινού τη χαμένη πραγματικότητα δίνοντας ερμηνεία στα αρχαία που έρχονται στο φως, συνδέοντάς τα με την Ιστορία και τον άνθρωπο». Και αυτή η τελευταία πρόταση με τρόμαξε πάρα πολύ, γιατί θεωρώ ότι το ΒΧΜ είναι από τα πλέον αξιοπρεπή παραδείγματα μουσείων στην Ελλάδα. Αλλά, γιατί τόσες λάθος λέξεις μαζί; «Αποκαθιστά», «χαμένη πραγματικότητα», «ερμηνεία», «Ιστορία» (με κεφαλαίο Ι). Εγώ γιατί είχα τόσο διαφορετική άποψη για την "ιδεολογία" του ΒΧΜ;

Διαβάζοντας λοιπόν για το ΒΧΜ στο «Κράτος και Μουσεία» της Δάφνης Βουδούρη, επιβεβαιώνω τα ακόλουθα: Το 1999 ο κ. Κωνστάντιος «… υπογραμμίζει τη σημασία του Βυζαντίου για την ανίχνευση των «πολλαπλών προσώπων του ελληνισμού, ενός ελληνισμού ζωντανού, όχι με τις αγωνίες του Παπαρρηγόπουλου, αλλά με πορεία τεθλασμένη». Στην έκθεση το κατάφερε. Τώρα τι άλλαξε;

Foucault σε τιμή ευκαιρίας

Τώρα σοβαρά, για τρία βιβλία (του Foucault) είναι λογικό να πληρώνει κανείς τόσο λίγα χρήματα; Και δεν το παίζω άνετη, αντίθετα, νιώθω και λίγο προσβεβλημένη!

Θα συμφωνήσετε νομίζω ότι τα συγκεκριμένα βιβλία είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ και απολύτως ΒΑΣΙΚΑ, άρα όλο και θα υπάρχει ένα αγοραστικό κοινό που θα λειτουργεί ως δεξαμενή πελατών... αλλά, με τέτοιες τιμές, πώς να μπεις στον πειρασμό να το αγοράσεις; Και θυμάμαι τον πατέρα μου, που πάντα μου αγόραζε λεξικά ξένων γλωσσών με το κριτήριο "Μα ήταν το πιο ακριβό", εννοώντας ότι αναγκαστικά θα ήταν και το καλύτερο.

Με τα χρόνια, είδα ότι οι τιμές των βιβλίων εξαρτώνται από πολλά πράγματα. Στο μουσείο πουλάμε ακριβά και λιγότερο ακριβά βιβλία, αλλά γνωρίζω πια ότι η τιμή αυτή εξαρτάται από την ποιότητα της ίδιας της έκδοσης και από τον αριθμό των τεμαχίων. Οπότε, αν εμάς μας κοστίζει ένα βιβλίο γύρω στα 5€, μπορούμε να το πουλήσουμε γύρω στα 8€, υποθέτω.

Τι συμβαίνει όμως με αυτές τις εκδόσεις, που σε λίγο θα θεωρούνται συλλεκτικές; Με ποιο κριτήριο κοστολογούνται; Πόσο "πάει" ένας κλασικός συγγραφέας; Πόσο φτηνά μπορείς να τον πουλήσεις; Μόνο σε μένα φαίνεται λυπηρό αυτό;

When Nixon met Elvis

Και πώς θα ήθελα να είχα κάνει κάτι τέτοιο... (δες εδώ)
Είναι κομμάτι ενός site (The Digital Vaults) που πήρε τιμητική διάκριση στο Best of the Web 2008

Good Manners

Πώς θα ήθελα να έχω κάτι τέτοιο στη συλλογή του μουσείου...

Περί έκθεσης, προσωπικής και επαγγελματικής

Μήνες που κύλισαν με ταχύτητα φωτός, context που αποδομήθηκαν και επαναδομήθηκαν, με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι μου είναι πιο εύκολο να εκτίθεμαι διαδικτυακά προσωπικά παρά επαγγελματικά. Έκανα βόλτες σε άλλα blogs, με ψευδώνυμο ή χωρίς, διάβαζα, έγραφα, αλλά πάντα ως πρόσωπο, όχι ως μουσειολόγος.
Δεν ξέρω γιατί ξαναξεκινάω σήμερα. Ίσως γιατί νιώθω ότι ξαναρχίζω να "συγκροτώ τη συλλογή μου" ή ότι έχω "κατανείμει αρμοδιότητες" και πάλι. Τώρα τελευταία με ενδιαφέρει πολύ η συγκρότηση της εθνικής ταυτότητας, σε μια ευρεία γκάμα πολιτιστικών δραστηριοτήτων. Λίγα διαβάσματα ιστορίας παραπάνω, λίγη μετανάστευση (δεν ξέρω γιατί έχω φάει τέτοιο κόλλημα) και ελάχιστη πια τεχνολογία.
Η τελευταία αναφορά στο WOW με άφησε αδιάφορη, αλλά μάλλον ποτέ δεν ήμουν παιδί των βιντεοπαιχνιδιών. Αντίθετα, εξοικειώθηκα με εφαρμογές social networking και social tagging και νιώθω χαρούμενη γι' αυτό. Κάποια στιγμή ελπίζω να καταφέρω να τα εφαρμόσω σε κάποιο project, αλλά μπορεί μέχρι τότε να είναι ξεπερασμένα ήδη.
Έκανα μικρά ταξιδάκια και προσπάθησα να δω την εικόνα του έλληνα μέσα από διαφορετικές εκφάνσεις: τελικά δε χρειάζεται και πολλή προσπάθεια, αρκεί να είσαι λίγο υποψιασμένος. Τα highlights της περιήγησης, το άγαλμα του Λεωνίδα στη Σπάρτη, το αναδομημένο οικιστικό περιβάλλον της Μονεμβασιάς, τα αγάλματα του ναύτη, του στρατιώτη, της μάνας που κοσμούν τόσα χωριά της Ελλάδας, τα λάβαρα της Ύδρας και των Σπετσών... Τελικά η ματιά μας πνίγεται από την αναπαραγωγή στερεοτύπων εθνικής συνέχειας.
Και φυσικά, η αναπαραγωγή τους στα μουσεία όλων μας, ένα παιχνίδι που αρνείσαι ή δέχεσαι να το παίξεις, πάντα όμως με πολύ μεγάλη προσοχή. Η ιστορία που ξέρουμε είναι ήδη ερμηνεία, άρα η αφήγησή της αποτελεί ερμηνεία της ερμηνείας, πάντα μέσα από νέα - αυτοματοποιημένα και επίκαιρα - πρίσματα.
Πάντως σήμερα νιώθω τυχερή. Εγκρίθηκε το σκεπτικό της νέας μας έκθεσης, στο οποίο ήταν σαφής η ειρωνεία ως προς την αναπαραγωγή των στερεοτύπων. Και επειδή δεν ήθελα να διακινδυνεύσω άλλη μια κρίση του Δ.Σ., φρόντισα να το κάνω ιδιαίτερα σαφές. Ας ελπίσουμε ότι αυτή τη φορά δε θα υπάρξει πρόβλημα...
Υ.Γ. Μια φουστανέλλα όμως θα τη βάλω...

Περί γραφιστικής και δημιουργικών

Εδώ και καιρό ετοιμάζουμε τη νέα μας έκθεση. Έχουμε τη συλλογή, το σκεπτικό, τις προθήκες, τα κείμενα και το εποπτικό υλικό. Το μόνο που μας λείπει είναι ένας γραφίστας. Παρότι στο παρελθόν έχουμε συνεργαστεί με πολλούς, ποτέ μέχρι σήμερα δε βρήκαμε κάτι το ιδιαίτερο, κάποιον να μας πείσει ότι έχει κατανοήσει το προφίλ μας και ότι μπορεί να προτείνει κάτι ενιαίο. Θα μου πείτε, γιατί είναι αναγκαίο αυτό;

Αν και γενικά πιστεύω ότι πρέπει κάθε μουσείο πρέπει να έχει την υπογραφή του και η υπογραφή αυτή να ξεπερνά το απλό λογότυπο, σε αυτή την περίπτωση τα πράγματα είναι ακόμη πιο σοβαρά. Για πρώτη φορά ετοιμάζουμε ΜΟΝΙΜΗ έκθεση, μια έκθεση που εισάγει και εντάσσεται στο νέο προφίλ του μουσείου.

Δυστυχώς οι αλλαγές μας δε μπορούν να είναι πολύ ριζικές, δε μπορούμε να διαμορφώσουμε από την αρχή τον εκθεσιακό μας, αλλά πιστεύω ότι μπορούμε να δώσουμε ένα νέο ύφος. Επίσης, το μουσείο δε θα κλείσει για το διάστημα της προετοιμασίας της νέας έκθεσης, άρα πρέπει να δράσουμε σε ένα φαντασιακό επίδεδο, τουλάχιστον μέχρι το καλοκαίρι.

Έχουμε ξεκινήσει λοιπόν να μαζεύουμε προσφορές από γραφίστες. Κάποιοι είναι παλιοί συνεργάτες και κάποιοι καινούργιοι (πιθανά) συνεργάτες. Με τους παλιούς,ξέρουμε εκ των προτέρων τι να περιμένουμε, ξέρουμε μέχρι πού φτάνουν. Οι καινούριοι έχουν όλοι την ίδια τόλμη και αισιοδοξία ότι αυτοί θα τα καταφέρουν καλύτερα. Στις πρώτες επαφές μιλούν για concept και πρωτοποριακά υλικά και νέα δημιουργική γραφή και κατηγορούν την προχειρότητα της δουλειάς των παλιών συνεργατών.

Αλλά εγώ αυτό το έργο το έχω ξαναδεί. Κάποιοι από αυτούς ίσως τα καταφέρουν να προτείνουν κάτι ενδιαφέρον, κάποιες από αυτές τις προτάσεις ίσως να καταφέρουμε και να τις εντάξουμε στον προϋπολογισμό μας. Κοντός ψαλμός αλληλούια, λοιπόν.

We'll just have to wait and see...

Chapuza

Σήμερα ήρθε στο μουσείο ένας παλιός συνάδελφος, ιδιαίτερα αγαπητός, με τον οποίο περάσαμε δύσκολες στιγμές στις πρώτες εκείνες προσπάθειες να στήσουμε μια έκθεση. Ξενύχτια, πρόχειρο φαγητό και αργά τα ξημερώματα, λίγος ύπνος πάνω σε γραφεία, σε χαρτόκουτες στο πάτωμα του εκθεσιακού.
Και μετά "ενηλικιώνεσαι" και μοιάζει να μη μένει τίποτε από όλα αυτά. Και δέχεσαι μια τυπική επίσκεψη και τον ξεναγείς στις νέες εκθέσεις και συζητάς περί ανέμων και υδάτων, για τη συλλεκτική αξία του τάδε αντικειμένου, για τις παραξενιές του δείνα συλλέκτη, για την αδυναμία τεκμηρίωσης του χ αντικειμένου. Και πατώντας πάνω στην παλιά οικειότητα, στο τέλος της κουβέντας, έρχεται η αυθόρμητη ερώτηση: γιατί είμαστε ψυχροί; Δεν ξέρω.
Και με πιάνει το παράπονο. Η ομάδα εργασίας εκείνη είχε μια ζωντάνια και ένα ζήλο που δε μπόρεσα να ξαναβρώ. Και ίσως γι' αυτό να είμαι τόσο antimuseum, γιατί στην πορεία μου ήταν δύσκολο να εμπνεύσω σε άλλους την ίδια ζωντάνια και σιγά- σιγά αδυνατώ να τη βρω κι εγώ.

Αλλαγή ονόματος (όχι φύλου)

Έστω και με καθυστέρηση, άλλαξα το blog όνομά μου.
Ευχαριστώ το museologist που δεν παραπονέθηκε ούτε στιγμή για την παρολίγον συνωνυμία.
Ένεκα η αμάθεια...