Es muss sein

"Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε,

Το Μουσείο…"

Ξεκινάω να γράφω και μετά τίποτε. Δε μπορώ να το κάνω πια… Μου έφυγε ο ενθουσιασμός, δε μπορώ να «δημιουργήσω» άλλο. Αυτές οι επιστολές, όπου όλα πρέπει να φαίνονται τέλεια για να μας προτιμήσουν, are not my thing, any more! Πρέπει να έχεις όραμα για να τα καταφέρεις και δεν το έχω σας λέωωωω!

Αλλά πρέπει να συνεχίσω να γράφω. Es muss sein.

Επαγγελματική δεοντολογία ή ο μαϊντανός της μουσειολογίας

Το τελευταίο διάστημα έχω πέσει με τα μούτρα στη δουλειά. Εκθέσεις, μελέτες, ένα σωρό διαφορετικά πράγματα, στα οποία δε μπορώ να πω όχι. Αλλά μήπως θα έπρεπε;

Και δεν αναφέρομαι (αν και θα όφειλα) στην ποιότητα ζωής, που σταδιακά εκπίπτει, αλλά σε εκείνη την επαγγελματική δεοντολογία που ορίζει τι μπορείς να κάνεις με αξιοπρέπεια και τι όχι.

Μπορεί ένας χ μουσειολόγος, με ψ ειδίκευση πρώτου πτυχίου, να ασχολείται με θεματικές επί παντός του επιστητού; Χθες, δουλεύοντας για μια ατομική έκθεση νεαρής πλην αξιόλογης ζωγράφου, με έπιασα να κάνω ένα λάθος τραγικό και τρομακτικό. Προσπαθούσα να την πείσω ότι θα έπρεπε να μπει το βιογραφικό της στην έκθεση. Η δύσμοιρη, προσπαθούσε πολύ ευγενικά να μου το αποκλείσει, μέχρι που τελικά της ξέφυγε: τα βιογραφικά σε ατομικές εκθέσεις μπαίνουν μόνο για αποβιώσαντες καλλιτέχνες! Σα να λέμε, την κατατρόμαξα την κοπέλα!

Αλλά τρόμαξα κι εγώ! Πού πας ρε Καραμήτρο, αφού δεν ξέρεις!!!

Εφιάλτης στο δρόμο των μουσείων

Πόσο δίκιο είχαν οι αγαπημένοι μου δάσκαλοι! Οι προδιαγραφές και η στοχοθεσία ΠΡΕΠΕΙ να ορίζονται εγγράφως από τα πρώτα στάδια. Ακόμη και αν έχεις αναλάβει ένα project από τη μέση, δε βλάπτει καθόλου - αντίθετα οφελεί τα μέγιστα - να καθορίσεις εγγραφώς τα δεδομένα σου και τους στόχους σου. Και παρότι κάποιοι από εμάς έχουν τη δυνατότητα να συνεργάζονται με φορείς που ξέρουν τι θέλουν, πώς να το αποκτήσουν και κυρίως, έχουν διαμορφώσει έναν κώδικα επικοινωνίας με αυτήν την κατά τα άλλα "άχρηστη" φάρα των μουσειολόγων, υπάρχουν και άλλοι δύσμοιροι, όπως λόγου χάρη η αφεντιά μου, που βρίσκονται να συνεργάζονται με ανθρώπους που δεν ξέρουν τι να τους κάνουν.

Θα μπορούσα να γράφω για μέρες για τα παθήματα ενός φτωχού πλην τίμιου μουσειολόγου στη χώρα του ΦΤΟΥ ΚΙ ΑΠ' ΤΗΝ ΑΡΧΗ, αλλά δε νομίζω ότι συντρέχει λόγος. Αντίθετα, είναι σκόπιμο για μένα - και ελπίζω και γενικότερα (το διαβάζει άραγε κανείς;) να καταγράφω τα παθήματα - μαθήματα αυτής της διαδικασίας.

Και λοιπόν, ακόμη και αν έχεις συζητήσει εξαντλητικά το τι θέλουν να πετύχουν με το νέο μουσείο - έκθεση - δράση, αν δεν το δουν και γραμμένο μη θεωρήσεις τίποτε δεδομένο! Λέμε ότι δε μας ενδιαφέρει ο τουρισμός (γιατί είναι δεδομένος) αλλά ΓΡΑΦΟΥΜΕ ότι μας αφορά και μάλιστα κυρίαρχα! Φταίω εγώ που μπερδεύομαι; Και κάθε φορά, φτου κι απ' την αρχή, να αναρωτιέσαι αν είσαι ελέφαντας! Τι περίεργη δουλειά αυτή η ΜΟΥΣΙΚΟΛΟΓΙΑ!!!

Περί έκθεσης, προσωπικής και επαγγελματικής

Μήνες που κύλισαν με ταχύτητα φωτός, context που αποδομήθηκαν και επαναδομήθηκαν, με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι μου είναι πιο εύκολο να εκτίθεμαι διαδικτυακά προσωπικά παρά επαγγελματικά. Έκανα βόλτες σε άλλα blogs, με ψευδώνυμο ή χωρίς, διάβαζα, έγραφα, αλλά πάντα ως πρόσωπο, όχι ως μουσειολόγος.
Δεν ξέρω γιατί ξαναξεκινάω σήμερα. Ίσως γιατί νιώθω ότι ξαναρχίζω να "συγκροτώ τη συλλογή μου" ή ότι έχω "κατανείμει αρμοδιότητες" και πάλι. Τώρα τελευταία με ενδιαφέρει πολύ η συγκρότηση της εθνικής ταυτότητας, σε μια ευρεία γκάμα πολιτιστικών δραστηριοτήτων. Λίγα διαβάσματα ιστορίας παραπάνω, λίγη μετανάστευση (δεν ξέρω γιατί έχω φάει τέτοιο κόλλημα) και ελάχιστη πια τεχνολογία.
Η τελευταία αναφορά στο WOW με άφησε αδιάφορη, αλλά μάλλον ποτέ δεν ήμουν παιδί των βιντεοπαιχνιδιών. Αντίθετα, εξοικειώθηκα με εφαρμογές social networking και social tagging και νιώθω χαρούμενη γι' αυτό. Κάποια στιγμή ελπίζω να καταφέρω να τα εφαρμόσω σε κάποιο project, αλλά μπορεί μέχρι τότε να είναι ξεπερασμένα ήδη.
Έκανα μικρά ταξιδάκια και προσπάθησα να δω την εικόνα του έλληνα μέσα από διαφορετικές εκφάνσεις: τελικά δε χρειάζεται και πολλή προσπάθεια, αρκεί να είσαι λίγο υποψιασμένος. Τα highlights της περιήγησης, το άγαλμα του Λεωνίδα στη Σπάρτη, το αναδομημένο οικιστικό περιβάλλον της Μονεμβασιάς, τα αγάλματα του ναύτη, του στρατιώτη, της μάνας που κοσμούν τόσα χωριά της Ελλάδας, τα λάβαρα της Ύδρας και των Σπετσών... Τελικά η ματιά μας πνίγεται από την αναπαραγωγή στερεοτύπων εθνικής συνέχειας.
Και φυσικά, η αναπαραγωγή τους στα μουσεία όλων μας, ένα παιχνίδι που αρνείσαι ή δέχεσαι να το παίξεις, πάντα όμως με πολύ μεγάλη προσοχή. Η ιστορία που ξέρουμε είναι ήδη ερμηνεία, άρα η αφήγησή της αποτελεί ερμηνεία της ερμηνείας, πάντα μέσα από νέα - αυτοματοποιημένα και επίκαιρα - πρίσματα.
Πάντως σήμερα νιώθω τυχερή. Εγκρίθηκε το σκεπτικό της νέας μας έκθεσης, στο οποίο ήταν σαφής η ειρωνεία ως προς την αναπαραγωγή των στερεοτύπων. Και επειδή δεν ήθελα να διακινδυνεύσω άλλη μια κρίση του Δ.Σ., φρόντισα να το κάνω ιδιαίτερα σαφές. Ας ελπίσουμε ότι αυτή τη φορά δε θα υπάρξει πρόβλημα...
Υ.Γ. Μια φουστανέλλα όμως θα τη βάλω...