Και πώς περνούν τα χρόνια...

Κάποια χρόνια πριν είχα βρεθεί στη Γένοβα, για να ζήσω τη στιγμή της γενιάς μου, όπως πίστευα. Παντελώς απροετοίμαστη και μέσα στην αφέλεια, ένιωθα ότι έπρεπε να διαμαρτυρηθώ για κάτι τόσο μεγάλο και τόσο έξω από μένα, που μπήκα στο πλοίο και έφτασα στην Ιταλία. Μόλις πατήσαμε το πόδι μας εκεί, με τη συνθήκη της Σέγκεν να μην ισχύει πια, ακούσαμε για τη δολοφονία του Κάρλος Τζουλιάνι. Πανικός. Μετά βρεθήκαμε σε μια πόλη γεμάτη οδοφράγματα, με μπλόκα της αστυνομίας παντού. Είχαμε μπει σε εμπόλεμη ζώνη. Μας πήγαν σε ένα πάρκινγκ, όπου θα μέναμε για τις επόμενες μέρες. Πάρκινγκ λιμανιού, δίπλα στη θάλασσα, όπου μας παρακαλουθούσαν στη διάρκεια της νύχτας με προβολείς από ελικόπτερα.
Τη μέρα της μεγάλης πορείας, βρέθηκα να τρέχω να αποφύγω τους αστυνομικούς, χωρίς να έχω κάνει απολύτως τίποτε. Απλά συμμετείχα σε μια πορεία, σε ένα τελείως ειρηνικό μπλοκ. Άπειρες ώρες μετά, μετά από άγριο κυνηγητό και φόβο, ξαναγυρίσαμε στο πάρκινγκ, για να δούμε το απίστευτο: στη διάρκεια της μέρας είχαν γίνει επεισόδια και εκεί. Ένα τεράστιο πάρκινγκ γεμάτο άδεια κουτιά από δακρυγόνα, ληγμένα εδώ και χρόνια! Αυτό σε πείραξε, θα μου πεις...
Δεν ήξερα ακόμη τι θα ακολουθούσε. Το ίδιο βράδυ, μπήκαν οι αστυνομικοί στο μέρος όπου είχαν καταλύσει οι άνθρωποι της Indymedia. Πυροβολισμοί, κρότοι, φωνές, ασθενοφόρα, πυροσβεστικά οχήματα, σκοτάδι, φόβος και μια σειρά από "αύρες", τα μικρά τανκς, να έχουν περικυκλώσει το πάρκινγκ όπου μέναμε, για να μην τολμήσουμε να κάνουμε τίποτε.
Από τότε, φοβάμαι όποτε βλέπω αστυνομικό. Η ελευθερία της γνώμης σε μια ελεύθερη Ευρώπη εξανεμίστηκε για μένα τη στιγμή που βρέθηκα στο σημείο που είχαν δολοφονήσει το Τζουλιάνι. Και βρέθηκα εκεί τρέχοντας για να ξεφύγω από κάποιους που δεν ήξερα, για κάτι που δεν έκανα.
Δεν ξέρω γιατί τα γράφω αυτά, γνωρίζω ότι δεν αποτελούν συγκροτημένο - και δη πολιτικό- λόγο, αλλά φοβάμαι. Φοβάμαι που τα τελευταία χρόνια καθόμαστε και περιμένουμε όλο από νεαρότερες ηλικίες να μας βγάλουν ασπροπρόσωπους. Φοβάμαι που φοβάμαι αρκετά για να μην είμαι μαζί τους. Φοβάμαι που δεν έχω επιχειρήματα.

I do!

Τελικά, όπως κάθε μικροαστή κοπέλα του κύκλου μου, επέλεξα το κοινωνικό κύρος του επαγγελματικού έγγαμου βίου. Αν θα το μετανιώσω, δεν το ξέρω. It remains to be seen...

Πρέπει σταδιακά να το ανακοινώσω και στους γύρω μου, να ολοκληρώσω τις υποχρεώσεις μου και να ξεκινήσω τη μακρά διαδικασία μετεγκατάστασης σε μια άλλη πόλη! Ουφ! Το θετικό είναι ότι σε αυτού του είδους τους γάμους δε χρειάζονται νυφικά, δεξιώσεις, κομμωτήρια κλπ. Τα άλλα, όμως;

They popped the question!

Και για άλλη μια φορά, μπροστά στο ίδιο δίλημμα: to marry or not to marry?
Αν το κάνεις, χάνεις την ελευθερία σου, αλλάζεις ζωή και κατάσταση και αποκτάς διαφορετικό κοινωνικό κύρος. Αν δεν το κάνεις, μπορείς πάντα να κυκλοφορείς εντός και εκτός, σα vagabond, ελεύθερος αλλά μόνος: antimuseum…
Τι επιλέγεις;

To be continued

Περί σκληρότητας ή... ca c'est votre probleme

Οκτώ χρόνια πριν έζησα για ένα μικρό διάστημα στο Παρίσι. Εκεί λάτρεψα τα μουσεία, γιατί αποτελούσαν μια μαγική λύση για τη μοναξιά. Γιατί στο μουσείο είσαι εσύ και οι εικόνες που επιλέγεις να προσεέξις, τίποτε άλλο.

Αν και κατανοώ ότι πρέπει, για λόγους ανταποδοτικότητας, να στήνουμε εκθέσεις για τους πολλούς, το στοίχημα είναι να στήσεις έκθεση για τον έναν, το μοναχικό. Γιατί αυτός βλέπει ήδη το "σύστημα" από απόσταση, αυτός ήδη νιώθει πολύ μόνος. Αν σε αυτόν δώσεις δέκα λεπτά ανακούφισης και ένα καταφύγιο, είσαι πολύ μάγκας!

Σε κάθε μέρος που ταξιδεύω δοκιμάζω την τοπική κουζίνα, κυρίως όμως τσακίζω τα τοπικά γλυκά. Ακόμη θυμάμαι την αυθεντική creme brulee, την τάρτα με φρούτα του δάσους, το κέηκ με τυρί (και όχι cheese cake), αλλά και τα αμυγδαλωτά των νησιών, το σταφύλι γλυκό της ηπειρωτικής Ελλάδας και άλλα πολλά. Και η απόλαυση που αντλώ είναι σχεδόν η ίδια. Μόνη μου, να απολαμβάνω ένα κομμάτι του ξένου πολιτισμού. Σε κάθε περίπτωση, επιλέγω να ζήσω την ετεροτοπία της γιορτής. Την ασυνέχεια του προσωπικού μου παραδείγματος.

Κι αυτό δεν είναι μόνο δικό μου πρόβλημα, σωστά; Ca c'est notre probleme!

Μη με λησμόνει...

Στο σαλόνι υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερα ανθοδοχεία, με διαφορετικά είδη ανοιξιάτικων λουλουδιών, στην κουζίνα υπάρχουν άλλες τρεις γλάστρες παντός καιρού και μεταξύ των δωματίων περιφέρομαι κι εγώ, το μεγαλύτερο φυτό από όλα!

Χθες με βρήκε μια φίλη από τα παλιά μέσω του facebook. Δε μου είχε ξανασυμβεί, τουλάχιστον όχι με άνθρωπο που να με ενδιαφέρει. Μετά από αρκετά χρόνια που έχουμε να ειδωθούμε και να μιλήσουμε, το μήνυμά της, τελείως anti-facebook και υπέροχα απλό και ανθρώπινο, με έκανε να δω το facebook επιτέλους με συμπάθεια. Γιατί μέχρι τώρα δεν έβρισκα κανένα ενδιαφέρον και δεν καταλάβαινα γιατί ήταν τόσο διαδεδομένο.

Μπήκα λοιπόν στη διαδικασία να βρω κι εγώ παλιούς φίλους, επίθετα που με δυσκολία θυμόμουν. Βρήκα κάποιους, δεν εντόπισα κάποιους άλλους. Άλλοι φωτογραφημένοι θαρραλέα, άλλοι κρυμμένοι πίσω από ψαγμένες φωτογραφίες και άλλοι φωτογραφημένοι ως ενσάρκωση των νεανικών τους ονείρων. Δεν εντόπισα όμως άλλους ανθρώπους, πολλούς από τους οποίους θαύμαζα και θεωρούσα ότι θα διαπρέψουν και θα ξεχωρίζουν. Αυτοί πού είναι;

Αν δεν εντοπίζεσαι στο internet συνεχίζεις άραγε να υπάρχεις;

Ο πλανήτης όπου δεν τους αγαπούν

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας πλανήτης. Εκεί κατοικούσαν μόνο αυτοί που δεν τους αγαπούσαν πια. Κάθε κάτοικος πίστευε ότι είχε ολόκληρο τον πλανήτη δικό του, ότι κανείς άλλος δεν κατοικούσε εκεί. Κι αυτή ήταν η μεγάλη παγίδα αυτού του πλανήτη, γι' αυτό είχε τόση επιτυχία σαν τουριστικός προορισμός.

Όμως μια μέρα κάποιος έχτισε εκεί ένα σπίτι, έχοντας αποφασίσει ότι εκεί θα ζήσει, μόνος και ξεχασμένος μέχρι να πεθάνει. Γύρω από το πρώτο αυτό σπίτι σιγά σιγά άρχισε να δημιουργείται ένα μικρό χωριό και οι νέοι γείτονες βρέθηκαν προ μεγάλης εκπλήξεως όταν συνειδητοποίησαν ότι οι γείτονές τους στον Πλανήτη Όπου Δεν Τους Αγαπούν ήταν οι ίδιοι με τους γείτονές τους στη γη.

Και τότε αποφάσισαν να γυρίσουν πίσω, μια και κατάλαβαν ότι άδικα είχαν αφήσει τα σπίτια τους και τις οικογένειές τους. Η μοναξιά θα ήταν πάντα μέσα τους, αλλά, αν κατάφερναν να διακρίνουν και τη μοναξιά των άλλων, τότε θα την είχαν νικήσει.

Και ξεκίνησαν έτσι το μακρύ ταξίδι της επιστροφής. Κάποιοι αποκαρδιώθηκαν στα μέσα της διαδρομής και ξαναγύρισαν, αλλά κάποιοι άλλοι, αυτοί που αγαπούσαν αρκετά, τα κατάφεραν και ξαναγύρισαν.

Μόνο κάποια βράδια βλέπουν τον Πλανήτη εκεί μακριά να φωτίζει και νιώθουν ένα σφίξιμο στην καρδιά. Ήταν μεγάλη απόφαση να αποδεχτείς και τις μοναξιές των άλλων...

ΔΕΚΑ

Το Σαββατοκύριακο κατέβηκα στην Αθήνα, προς άγραν ιστοριών μεταναστών. Έκανα βόλτα με την άξια συνοδό μου σε περίεργες γειτονιές πέριξ της Ομόνοιας και συνειδητοποίησα ότι εκεί υπάρχει ένας άλλος κόσμος. Οποιαδήποτε idee fixe και να είχα στο μυαλό μου για τη μετανάστευση καταρρίφθηκε. Άνθρωποι από άγνωστα μέρη, μιλούν άγνωστες γλώσσες και μια από αυτές είναι οικουμενική: τα σπασμένα ελληνικά.

Και το βράδυ, για να κλείσει ο κύκλος, είδα μια μαγική παράσταση, που με συγκλόνισε. Το "Ένας στους Δέκα", μια παράσταση φτιαγμένη από μετανάστες σχετικά με τη μετανάστευση. Δεν έχω μεγάλη θεατρική εμπειρία, μάλιστα είναι ένα είδος καλλιτεχνικής έκφρασης που με φέρνει σε αμηχανία, αλλά νομίζω ότι αυτή την παράσταση θα τη θυμάμαι για χρόνια. Πλησίαζε σε αυτό που φαντάζομαι ότι θα σήμαινε κάποτε ο όρος πολιτικό θέατρο.

Έκλαιγα στη μεγαλύτερη διάρκεια της παράστασης και νομίζω ότι μου συνέβη από τύψεις. Το πρωί, στη βόλτα, είχα φοβηθεί, είχα αρχίσει να δικαιολογώ το ρατσισμό της πόλης.

(τη φωτογραφία καθώς και το σχετικό άρθρο μπορείτε να το βρείτε εδώ)

Barcelona

Σήμερα είμαι πολύ χαρούμενη!
Και αυτή είναι η Βαρκελώνη, ένα αντικείμενο φετίχ για μένα.
Περί ά-κτιστης φιλίας... μια φορά στα 4 χρόνια!