Εν οίδα, ότι ουδέν είδα!

Εκθέσεις, φεστιβάλ, εγκαίνια, προεγκαίνια, ημερίδες, ομιλίες, κι άλλα θαυμαστά κι εγώ δεν είδα τίποτε. Δε θέλω. Αρνούμαι! Άγκωσα, που λένε και στην Πελοπόννησο (νομίζω). Αντίθετα, είδα καινούρια στέκια, μπαράκια, ταβερνάκια, συλλεκτικά θερινά σινεμά και πάαααρα πολλά παπούτσια! Δέκα πόντους ψηλότερη λοιπόν, μαθαίνω να ισορροπώ - με άνεση τολμώ να πω- μεταξύ του δικαιώματος στην τεμπελιά και της αέναης πάλης με τις τύψεις.

Όπως καταλάβατε, νέα μουσειολογική ανάρτηση... αγνοείται από πλευράς μου.
Πειράζει;

; )

Και ποιο το κακό; Δείτε ένα ωραίο μουσείο...

Ένα μικρό σχόλιο στο φλέγον θέμα των αντιγράφων - εκμαγείων

Και πώς περνούν τα χρόνια...

Κάποια χρόνια πριν είχα βρεθεί στη Γένοβα, για να ζήσω τη στιγμή της γενιάς μου, όπως πίστευα. Παντελώς απροετοίμαστη και μέσα στην αφέλεια, ένιωθα ότι έπρεπε να διαμαρτυρηθώ για κάτι τόσο μεγάλο και τόσο έξω από μένα, που μπήκα στο πλοίο και έφτασα στην Ιταλία. Μόλις πατήσαμε το πόδι μας εκεί, με τη συνθήκη της Σέγκεν να μην ισχύει πια, ακούσαμε για τη δολοφονία του Κάρλος Τζουλιάνι. Πανικός. Μετά βρεθήκαμε σε μια πόλη γεμάτη οδοφράγματα, με μπλόκα της αστυνομίας παντού. Είχαμε μπει σε εμπόλεμη ζώνη. Μας πήγαν σε ένα πάρκινγκ, όπου θα μέναμε για τις επόμενες μέρες. Πάρκινγκ λιμανιού, δίπλα στη θάλασσα, όπου μας παρακαλουθούσαν στη διάρκεια της νύχτας με προβολείς από ελικόπτερα.
Τη μέρα της μεγάλης πορείας, βρέθηκα να τρέχω να αποφύγω τους αστυνομικούς, χωρίς να έχω κάνει απολύτως τίποτε. Απλά συμμετείχα σε μια πορεία, σε ένα τελείως ειρηνικό μπλοκ. Άπειρες ώρες μετά, μετά από άγριο κυνηγητό και φόβο, ξαναγυρίσαμε στο πάρκινγκ, για να δούμε το απίστευτο: στη διάρκεια της μέρας είχαν γίνει επεισόδια και εκεί. Ένα τεράστιο πάρκινγκ γεμάτο άδεια κουτιά από δακρυγόνα, ληγμένα εδώ και χρόνια! Αυτό σε πείραξε, θα μου πεις...
Δεν ήξερα ακόμη τι θα ακολουθούσε. Το ίδιο βράδυ, μπήκαν οι αστυνομικοί στο μέρος όπου είχαν καταλύσει οι άνθρωποι της Indymedia. Πυροβολισμοί, κρότοι, φωνές, ασθενοφόρα, πυροσβεστικά οχήματα, σκοτάδι, φόβος και μια σειρά από "αύρες", τα μικρά τανκς, να έχουν περικυκλώσει το πάρκινγκ όπου μέναμε, για να μην τολμήσουμε να κάνουμε τίποτε.
Από τότε, φοβάμαι όποτε βλέπω αστυνομικό. Η ελευθερία της γνώμης σε μια ελεύθερη Ευρώπη εξανεμίστηκε για μένα τη στιγμή που βρέθηκα στο σημείο που είχαν δολοφονήσει το Τζουλιάνι. Και βρέθηκα εκεί τρέχοντας για να ξεφύγω από κάποιους που δεν ήξερα, για κάτι που δεν έκανα.
Δεν ξέρω γιατί τα γράφω αυτά, γνωρίζω ότι δεν αποτελούν συγκροτημένο - και δη πολιτικό- λόγο, αλλά φοβάμαι. Φοβάμαι που τα τελευταία χρόνια καθόμαστε και περιμένουμε όλο από νεαρότερες ηλικίες να μας βγάλουν ασπροπρόσωπους. Φοβάμαι που φοβάμαι αρκετά για να μην είμαι μαζί τους. Φοβάμαι που δεν έχω επιχειρήματα.

Web 3.0

Δείτε τι διάβασα σήμερα, που μου φάνηκε ενδιαφέρον...
"Διαβουλεύσεις για τη μετάβαση στο Web 3.0
...«Internet των πραγμάτων» σημαίνει ότι μέσω του Διαδικτύου θα πραγματοποιείται ασύρματη αλληλεπίδραση μεταξύ μηχανών, οχημάτων, συσκευών, αισθητήρων και πολλών άλλων διατάξεων. Η τεχνολογία αυτή ήδη καθιστά δυνατές ηλεκτρονικές κάρτες εισιτηρίων και θα επιτρέψει σε κινητές συσκευές να ανταλλάσουν πληροφορίες για την εκτέλεση πληρωμών ή την ανάκτηση πληροφοριών από διαφημιστικές πινακίδες. Προβλέπεται ότι η τεχνολογία αυτού του είδους θα έχει εγκατασταθεί σε περισσότερο από 1 δισεκατομμύρια τηλέφωνα το έτος 2015."

Η δημόσια διαβούλευση σχετικά με το «Ίντερνετ των πραγμάτων» διατίθεται στη διεύθυνση: http://ec.europa.eu/yourvoice/ipm/forms/dispatch?form=IOTconsultation

Ο Πύργος

Μαζί με ορδές τουριστών, βρέθηκα να περιμένω στην ουρά (!) για να μπω στο Λευκό Πύργο, να δω το νέο μουσείο.
Να τολμήσω να το πω; Μου άρεσε πολύ! Το βρήκα έντιμο, λιτό, αξιοπρεπές, χωρίς τις γνωστές φανφάρες αυτής της πόλης. Γέλασα με το κρυφτό στις μικρές αίθουσες, στις οποίες πρέπει να σκύψεις ΠΟΛΥ για να μπεις, ευχαριστήθηκα το παιχνίδι με το κτίριο και την έκθεση και χάρηκα με τις εφαρμογές, που παρότι φαίνονται εξεζητημένες λόγω της αρχιτεκτονικής απόδοσης και του high-tech εξοπλισμού, στην ουσία τους είναι απλές και προσιτές στους χρήστες. Θα ήθελα να ξαναπάω, αυτή τη φορά ως επισκέπτης, όχι ως μουσειολόγος.
Και με γλυκιά νοσταλγία θυμήθηκα την πρώτη φορά που με είχε πάει ο παππούς μου στο Λευκό Πύργο. Ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία: να παίρνεις στα χέρια σου ένα σύμβολο της πόλης, για το οποίο όλοι έχουμε μια ανάμνηση να ανασύρουμε και να φτιάχνεις κάτι μοντέρνο αλλά όχι υβριστικό.
Κατεβαίνοντας τις ατελείωτες σκάλες προς την έξοδο, άκουσα τη συζήτηση μιας οικογένειας που μόλις είχε μπει στο κτίριο. Ρωτάει η μικρή τη μαμά
- Μαμά πού πάμε;
- Να δούμε την έκθεση.
- Και τι είναι έκθεση;
- Έκθεση είναι εκεί που εκθέτουν αρχαία αντικείμενα!
Τα σχόλια δικά σας...

Es muss sein

"Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε,

Το Μουσείο…"

Ξεκινάω να γράφω και μετά τίποτε. Δε μπορώ να το κάνω πια… Μου έφυγε ο ενθουσιασμός, δε μπορώ να «δημιουργήσω» άλλο. Αυτές οι επιστολές, όπου όλα πρέπει να φαίνονται τέλεια για να μας προτιμήσουν, are not my thing, any more! Πρέπει να έχεις όραμα για να τα καταφέρεις και δεν το έχω σας λέωωωω!

Αλλά πρέπει να συνεχίσω να γράφω. Es muss sein.

I do!

Τελικά, όπως κάθε μικροαστή κοπέλα του κύκλου μου, επέλεξα το κοινωνικό κύρος του επαγγελματικού έγγαμου βίου. Αν θα το μετανιώσω, δεν το ξέρω. It remains to be seen...

Πρέπει σταδιακά να το ανακοινώσω και στους γύρω μου, να ολοκληρώσω τις υποχρεώσεις μου και να ξεκινήσω τη μακρά διαδικασία μετεγκατάστασης σε μια άλλη πόλη! Ουφ! Το θετικό είναι ότι σε αυτού του είδους τους γάμους δε χρειάζονται νυφικά, δεξιώσεις, κομμωτήρια κλπ. Τα άλλα, όμως;