AntiMuseum

Ζωή σαν πάρτυ σε μουσείο

2009-12-07T23:49:00.003+02:00

Δειλά αλλά σταθερά λέω να λύσω τη σιωπή μου. Δεν έχω να καταγράψω κάτι αστείο ή συγκλονιστικό ή θαρραλέο. Λίγο σινεμά, κανένα μουσείο, η κλασική πια ξενάγηση των φιλοξενούμενων στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης, παρουσιάσεις, ομιλίες, εγκαίνια και όλα βαίνουν καλώς. Ή μήπως όχι;

Όχι. Γιατί δε βλέπω τίποτε που να μου κινητοποιεί τη σκέψη, ειλικρινά τίποτε. Βλέπω καλές ή κακές προσπάθειες, μικρές αλήθειες ή μεγαλύτερα ψέματα, ιεραρχίες, ομάδες, αλλά δε βλέπω τίποτε προκλητικό, τίποτε συγκλονιστικό. Τίποτε. Δεν έχω υπάρξει ποτέ πιο δραστήρια "κοινωνικά" και ποτέ πιο βαριεστημένη. Λίγη πρόκληση, κάπου;

Μέχρι και το ΝΜΑ αρχίσει να μου φαίνεται λιγότερο κακό μετά από τόσες φορές που έχω πάει. Και είναι αλήθεια ότι αφού έχεις φάει τις πρώτες κρυάδες, τον αποσυντονισμό, το ψυχρό περιβάλλον, τις αδιάφορα παρουσιασμένες πληροφορίες, τα πακτωμένα γλυπτά που έβγαζες τα μάτια σου να διαβάσεις ως φοιτητής από τις κακοτυπωμένες φωτοτυπίες του corpus, την απογοήτευση των εκμαγείων (αλήθεια, γιατί τόσες μακέτες; κανείς δεν τους μίλησε για τις νέες τεχνολογίες;), τελικά το παίρνεις πια απόφαση ότι την άκρη θα τη βγάλεις μόνος σου.

Και τότε είναι ωραία -σχεδόν. Σα να έχεις πάει σε ένα πάρτυ που είναι γεμάτο celebrities, αλλά δεν έχεις κανένα να σου εξηγήσει ποιος είναι ποιος. Έχεις τη χαρά ότι ήσουν κι εσύ εκεί, αλλά αν θέλεις να καμαρώσεις περισσότερο στους φίλους σου για το ποιους είδες, δε μπορείς να το κάνεις. "Είδα τον... έλα μωρέ, αυτόν που παίζει σε εκείνο το σίριαλ... τι σε ποιο κανάλι είναι, δεν ξέρεις;" Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν ξέρεις, αλλά ότι μάλλον δε θα μάθεις και ποτέ...

Και η ζωή κυλάει αργά στη χώρα του ποτέ ποτέ. Λίγη αδρεναλίνη κανείς;

Hipsters

2009-09-27T21:42:00.001+03:00

Απλά τέλειο!

Διπλά πορτρέτα

2009-08-25T00:19:00.008+03:00

Σέριφος, 21 Αυγούστου 1916
Πολύ πριν την απεργία στο Σικάγο, οι μεταλλωρύχοι της Σερίφου απεργούν, διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η σύγκρουση σφοδρή, με θύματα.

Σέριφος, 21 Αυγούστου 2009
Στο Μεγάλο Λιβάδι, στην ταβέρνα του Κύκλωπα, δύο παρέες: μια νεόπλουτων φερέλπιδων τριαντάρηδων και μία εικοσάρηδων φοιτητών, διεκδικούν δυο τραπέζια στην ακροθαλασσιά. Needless to say who won.
Στο Μεγάλο Λιβάδι, στην πλατεία δίπλα στη θάλασσα, μια πρόχειρη εξέδρα με στημένη μικρή ορχήστρα, μια προτομή καλυμμένη με ύφασμα, σημαίες μικρές ελληνικές, σχολικές, και ροτόντες στολισμένες με λευκά τραπεζομάντηλα. Needless to say who won...

Λίγα ερείπια έμειναν από τα μεταλλεία μέσα στη θάλασσα και παραδίπλα, το πιο σεμνό μουσειάκι που μπορεί να έχετε δει. Απολαύστε, πριν το "κερδίσουν" κι αυτό.

Εν οίδα, ότι ουδέν είδα!

2009-07-01T23:52:00.005+03:00

Εκθέσεις, φεστιβάλ, εγκαίνια, προεγκαίνια, ημερίδες, ομιλίες, κι άλλα θαυμαστά κι εγώ δεν είδα τίποτε. Δε θέλω. Αρνούμαι! Άγκωσα, που λένε και στην Πελοπόννησο (νομίζω). Αντίθετα, είδα καινούρια στέκια, μπαράκια, ταβερνάκια, συλλεκτικά θερινά σινεμά και πάαααρα πολλά παπούτσια! Δέκα πόντους ψηλότερη λοιπόν, μαθαίνω να ισορροπώ - με άνεση τολμώ να πω- μεταξύ του δικαιώματος στην τεμπελιά και της αέναης πάλης με τις τύψεις.

Όπως καταλάβατε, νέα μουσειολογική ανάρτηση... αγνοείται από πλευράς μου.
Πειράζει;

; )

Και ποιο το κακό; Δείτε ένα ωραίο μουσείο...

2009-03-03T21:32:00.005+02:00

Ένα μικρό σχόλιο στο φλέγον θέμα των αντιγράφων - εκμαγείων

Και πώς περνούν τα χρόνια...

2008-12-14T20:58:00.004+02:00

Κάποια χρόνια πριν είχα βρεθεί στη Γένοβα, για να ζήσω τη στιγμή της γενιάς μου, όπως πίστευα. Παντελώς απροετοίμαστη και μέσα στην αφέλεια, ένιωθα ότι έπρεπε να διαμαρτυρηθώ για κάτι τόσο μεγάλο και τόσο έξω από μένα, που μπήκα στο πλοίο και έφτασα στην Ιταλία. Μόλις πατήσαμε το πόδι μας εκεί, με τη συνθήκη της Σέγκεν να μην ισχύει πια, ακούσαμε για τη δολοφονία του Κάρλος Τζουλιάνι. Πανικός. Μετά βρεθήκαμε σε μια πόλη γεμάτη οδοφράγματα, με μπλόκα της αστυνομίας παντού. Είχαμε μπει σε εμπόλεμη ζώνη. Μας πήγαν σε ένα πάρκινγκ, όπου θα μέναμε για τις επόμενες μέρες. Πάρκινγκ λιμανιού, δίπλα στη θάλασσα, όπου μας παρακαλουθούσαν στη διάρκεια της νύχτας με προβολείς από ελικόπτερα.
Τη μέρα της μεγάλης πορείας, βρέθηκα να τρέχω να αποφύγω τους αστυνομικούς, χωρίς να έχω κάνει απολύτως τίποτε. Απλά συμμετείχα σε μια πορεία, σε ένα τελείως ειρηνικό μπλοκ. Άπειρες ώρες μετά, μετά από άγριο κυνηγητό και φόβο, ξαναγυρίσαμε στο πάρκινγκ, για να δούμε το απίστευτο: στη διάρκεια της μέρας είχαν γίνει επεισόδια και εκεί. Ένα τεράστιο πάρκινγκ γεμάτο άδεια κουτιά από δακρυγόνα, ληγμένα εδώ και χρόνια! Αυτό σε πείραξε, θα μου πεις...
Δεν ήξερα ακόμη τι θα ακολουθούσε. Το ίδιο βράδυ, μπήκαν οι αστυνομικοί στο μέρος όπου είχαν καταλύσει οι άνθρωποι της Indymedia. Πυροβολισμοί, κρότοι, φωνές, ασθενοφόρα, πυροσβεστικά οχήματα, σκοτάδι, φόβος και μια σειρά από "αύρες", τα μικρά τανκς, να έχουν περικυκλώσει το πάρκινγκ όπου μέναμε, για να μην τολμήσουμε να κάνουμε τίποτε.
Από τότε, φοβάμαι όποτε βλέπω αστυνομικό. Η ελευθερία της γνώμης σε μια ελεύθερη Ευρώπη εξανεμίστηκε για μένα τη στιγμή που βρέθηκα στο σημείο που είχαν δολοφονήσει το Τζουλιάνι. Και βρέθηκα εκεί τρέχοντας για να ξεφύγω από κάποιους που δεν ήξερα, για κάτι που δεν έκανα.
Δεν ξέρω γιατί τα γράφω αυτά, γνωρίζω ότι δεν αποτελούν συγκροτημένο - και δη πολιτικό- λόγο, αλλά φοβάμαι. Φοβάμαι που τα τελευταία χρόνια καθόμαστε και περιμένουμε όλο από νεαρότερες ηλικίες να μας βγάλουν ασπροπρόσωπους. Φοβάμαι που φοβάμαι αρκετά για να μην είμαι μαζί τους. Φοβάμαι που δεν έχω επιχειρήματα.

Web 3.0

2008-10-07T15:11:00.002+03:00

Δείτε τι διάβασα σήμερα, που μου φάνηκε ενδιαφέρον...
"Διαβουλεύσεις για τη μετάβαση στο Web 3.0
...«Internet των πραγμάτων» σημαίνει ότι μέσω του Διαδικτύου θα πραγματοποιείται ασύρματη αλληλεπίδραση μεταξύ μηχανών, οχημάτων, συσκευών, αισθητήρων και πολλών άλλων διατάξεων. Η τεχνολογία αυτή ήδη καθιστά δυνατές ηλεκτρονικές κάρτες εισιτηρίων και θα επιτρέψει σε κινητές συσκευές να ανταλλάσουν πληροφορίες για την εκτέλεση πληρωμών ή την ανάκτηση πληροφοριών από διαφημιστικές πινακίδες. Προβλέπεται ότι η τεχνολογία αυτού του είδους θα έχει εγκατασταθεί σε περισσότερο από 1 δισεκατομμύρια τηλέφωνα το έτος 2015."

Η δημόσια διαβούλευση σχετικά με το «Ίντερνετ των πραγμάτων» διατίθεται στη διεύθυνση: http://ec.europa.eu/yourvoice/ipm/forms/dispatch?form=IOTconsultation

Ο Πύργος

2008-10-03T18:01:00.003+03:00

Μαζί με ορδές τουριστών, βρέθηκα να περιμένω στην ουρά (!) για να μπω στο Λευκό Πύργο, να δω το νέο μουσείο.
Να τολμήσω να το πω; Μου άρεσε πολύ! Το βρήκα έντιμο, λιτό, αξιοπρεπές, χωρίς τις γνωστές φανφάρες αυτής της πόλης. Γέλασα με το κρυφτό στις μικρές αίθουσες, στις οποίες πρέπει να σκύψεις ΠΟΛΥ για να μπεις, ευχαριστήθηκα το παιχνίδι με το κτίριο και την έκθεση και χάρηκα με τις εφαρμογές, που παρότι φαίνονται εξεζητημένες λόγω της αρχιτεκτονικής απόδοσης και του high-tech εξοπλισμού, στην ουσία τους είναι απλές και προσιτές στους χρήστες. Θα ήθελα να ξαναπάω, αυτή τη φορά ως επισκέπτης, όχι ως μουσειολόγος.
Και με γλυκιά νοσταλγία θυμήθηκα την πρώτη φορά που με είχε πάει ο παππούς μου στο Λευκό Πύργο. Ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία: να παίρνεις στα χέρια σου ένα σύμβολο της πόλης, για το οποίο όλοι έχουμε μια ανάμνηση να ανασύρουμε και να φτιάχνεις κάτι μοντέρνο αλλά όχι υβριστικό.
Κατεβαίνοντας τις ατελείωτες σκάλες προς την έξοδο, άκουσα τη συζήτηση μιας οικογένειας που μόλις είχε μπει στο κτίριο. Ρωτάει η μικρή τη μαμά
- Μαμά πού πάμε;
- Να δούμε την έκθεση.
- Και τι είναι έκθεση;
- Έκθεση είναι εκεί που εκθέτουν αρχαία αντικείμενα!
Τα σχόλια δικά σας...

Es muss sein

2008-09-26T12:20:00.003+03:00

"Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε,

Το Μουσείο…"

Ξεκινάω να γράφω και μετά τίποτε. Δε μπορώ να το κάνω πια… Μου έφυγε ο ενθουσιασμός, δε μπορώ να «δημιουργήσω» άλλο. Αυτές οι επιστολές, όπου όλα πρέπει να φαίνονται τέλεια για να μας προτιμήσουν, are not my thing, any more! Πρέπει να έχεις όραμα για να τα καταφέρεις και δεν το έχω σας λέωωωω!

Αλλά πρέπει να συνεχίσω να γράφω. Es muss sein.

I do!

2008-09-16T16:49:00.002+03:00

Τελικά, όπως κάθε μικροαστή κοπέλα του κύκλου μου, επέλεξα το κοινωνικό κύρος του επαγγελματικού έγγαμου βίου. Αν θα το μετανιώσω, δεν το ξέρω. It remains to be seen...

Πρέπει σταδιακά να το ανακοινώσω και στους γύρω μου, να ολοκληρώσω τις υποχρεώσεις μου και να ξεκινήσω τη μακρά διαδικασία μετεγκατάστασης σε μια άλλη πόλη! Ουφ! Το θετικό είναι ότι σε αυτού του είδους τους γάμους δε χρειάζονται νυφικά, δεξιώσεις, κομμωτήρια κλπ. Τα άλλα, όμως;

They popped the question!

2008-09-11T12:16:00.002+03:00

Και για άλλη μια φορά, μπροστά στο ίδιο δίλημμα: to marry or not to marry?
Αν το κάνεις, χάνεις την ελευθερία σου, αλλάζεις ζωή και κατάσταση και αποκτάς διαφορετικό κοινωνικό κύρος. Αν δεν το κάνεις, μπορείς πάντα να κυκλοφορείς εντός και εκτός, σα vagabond, ελεύθερος αλλά μόνος: antimuseum…
Τι επιλέγεις;

To be continued

Επαγγελματική δεοντολογία ή ο μαϊντανός της μουσειολογίας

2008-09-06T13:14:00.002+03:00

Το τελευταίο διάστημα έχω πέσει με τα μούτρα στη δουλειά. Εκθέσεις, μελέτες, ένα σωρό διαφορετικά πράγματα, στα οποία δε μπορώ να πω όχι. Αλλά μήπως θα έπρεπε;

Και δεν αναφέρομαι (αν και θα όφειλα) στην ποιότητα ζωής, που σταδιακά εκπίπτει, αλλά σε εκείνη την επαγγελματική δεοντολογία που ορίζει τι μπορείς να κάνεις με αξιοπρέπεια και τι όχι.

Μπορεί ένας χ μουσειολόγος, με ψ ειδίκευση πρώτου πτυχίου, να ασχολείται με θεματικές επί παντός του επιστητού; Χθες, δουλεύοντας για μια ατομική έκθεση νεαρής πλην αξιόλογης ζωγράφου, με έπιασα να κάνω ένα λάθος τραγικό και τρομακτικό. Προσπαθούσα να την πείσω ότι θα έπρεπε να μπει το βιογραφικό της στην έκθεση. Η δύσμοιρη, προσπαθούσε πολύ ευγενικά να μου το αποκλείσει, μέχρι που τελικά της ξέφυγε: τα βιογραφικά σε ατομικές εκθέσεις μπαίνουν μόνο για αποβιώσαντες καλλιτέχνες! Σα να λέμε, την κατατρόμαξα την κοπέλα!

Αλλά τρόμαξα κι εγώ! Πού πας ρε Καραμήτρο, αφού δεν ξέρεις!!!

Περί σκληρότητας ή... ca c'est votre probleme

2008-08-16T12:43:00.004+03:00

Οκτώ χρόνια πριν έζησα για ένα μικρό διάστημα στο Παρίσι. Εκεί λάτρεψα τα μουσεία, γιατί αποτελούσαν μια μαγική λύση για τη μοναξιά. Γιατί στο μουσείο είσαι εσύ και οι εικόνες που επιλέγεις να προσεέξις, τίποτε άλλο.

Αν και κατανοώ ότι πρέπει, για λόγους ανταποδοτικότητας, να στήνουμε εκθέσεις για τους πολλούς, το στοίχημα είναι να στήσεις έκθεση για τον έναν, το μοναχικό. Γιατί αυτός βλέπει ήδη το "σύστημα" από απόσταση, αυτός ήδη νιώθει πολύ μόνος. Αν σε αυτόν δώσεις δέκα λεπτά ανακούφισης και ένα καταφύγιο, είσαι πολύ μάγκας!

Σε κάθε μέρος που ταξιδεύω δοκιμάζω την τοπική κουζίνα, κυρίως όμως τσακίζω τα τοπικά γλυκά. Ακόμη θυμάμαι την αυθεντική creme brulee, την τάρτα με φρούτα του δάσους, το κέηκ με τυρί (και όχι cheese cake), αλλά και τα αμυγδαλωτά των νησιών, το σταφύλι γλυκό της ηπειρωτικής Ελλάδας και άλλα πολλά. Και η απόλαυση που αντλώ είναι σχεδόν η ίδια. Μόνη μου, να απολαμβάνω ένα κομμάτι του ξένου πολιτισμού. Σε κάθε περίπτωση, επιλέγω να ζήσω την ετεροτοπία της γιορτής. Την ασυνέχεια του προσωπικού μου παραδείγματος.

Κι αυτό δεν είναι μόνο δικό μου πρόβλημα, σωστά; Ca c'est notre probleme!

Αναδιοργάνωση βιβλιοθήκης και άλλα πολλά

2008-07-27T12:09:00.007+03:00

Και εκεί που πίστευα ότι ο κατάλογος του IKEA μου ήταν αρκετός για να καλύψω τις καταναλωτικές και αισθητικές μου ανάγκες σε επίπεδο επίπλωσης σπιτιού, μια υποχρεωτική βόλτα με τη μαμά και τη θεία για να τις βοηθήσω να διαλέξουν έπιπλα, με έφερε αντιμέτωπη με τον κεραυνοβόλο έρωτα: μια βιβλιοθηκούλα (προσέξτε το Μαμαλάκη που κρύβω μέσα μου) τόσο ιδιαίτερη και ερωτεύσιμη, που την παρήγγειλα κατευθείαν και την περιμένω να φτάσει σε δυο μέρες στο νέο της σπίτι. Και όσοι βιαστείτε να με χαρακτηρίσετε καταναλωτική, σας παραπέμπω στο φίλιο blog, όπου και η σχετική «βιβλιογραφία».

Έπρεπε λοιπόν να ετοιμάσω το χώρο για να υποδεχτώ αυτό το «στολίδι», το πρώτο μόνιμο έπιπλο που αγοράζω στη ζωή μου! Μου πήρε μια ολόκληρη μέρα να μεταφέρω την IKEA βιβλιοθήκη μου και κυρίως τα περιεχόμενά της από το σαλόνι στο γραφείο. Φυσικά μου χρειαζόταν ένα σκεπτικό για τη νέα λειτουργία των χώρων, οπότε αποφάσισα να διακρίνω τα επαγγελματικά μου ενδιαφέροντα από τα προσωπικά μου. Μου φαίνεται αρκετά λογικό επιχείρημα, δε νομίζετε κι εσείς;

Με τον τρόπο αυτό όμως ξεκαθάρισα και τόνους υλικού και αναμνήσεων των τελευταίων 4 χρόνων. Βρήκα χαμένες φωτογραφίες, σελίδες σημειώσεων, άρθρα από το internet που ποτέ δε διάβασα και αρκετές παλιές εφημερίδες. Και φτάνω στο ζουμί.

Στις πιο πρόσφατες εφημερίδες βρήκα ένα μικρό θησαυρό: δύο φύλλα από το Βήμα της 18^ης Μαΐου 2008 (τόσο πρόσφατο!) όπου και τρία άρθρα, εξίσου ενδιαφέροντα. Το πρώτο, μια συνέντευξη του αρχιτέκτονα Κένεθ Φράμπτον, όπου γίνεται έμμεση αναφορά σε κτίρια μουσείων («το εφέ του Μπιλμπάο» του Γκέρι, «η εκθεσιακή μηχανή» στο Πομπιντού). Από τη συνέντευξη αυτή κρατώ την εξής αναπάντητη ερώτηση: «Αυτό το τεχνοκρατικό συντακτικό αντικατέστησε τις ιστορικιστικές αναζητήσεις των μέσων του 19^ου αιώνα;» Ποιος θα το απαντήσει αυτό;

Το δεύτερο αφορά την παρουσίαση του βιβλίου της Miriam Leonard «Η Αθήνα στο Παρίσι», που μου έκανε σαφές το γιατί ο μεγάλος δάσκαλος του μεταπτυχιακού μου, στην παρουσίαση της εργασίας μου με ρώτησε αν έχω διαβάσει Ηρόδοτο. Μου πήρε κάποια χρόνια, αλλά το κατάλαβα!

Τέλος, το σχετικό με την Παγκόσμια Μέρα των Μουσείων άρθρο, όπου και το ακόλουθο κομμάτι από συνέντευξη του Δημήτρη Κωνστάντιου: «…Ο ρόλος του (μουσείου) σήμερα είναι πολύ πιο σύνθετος και ουσιαστικός. Πρέπει να προσφέρει γνώση και ψυχαγωγία στους πολίτες, να είναι οικείο και φιλικό στην κοινωνία. Αυτό σημαίνει ότι το μουσείο πρέπει να παράγει γεγονότα: εκπαιδευτικά προγράμματα, εκδόσεις, διαλέξεις, συνέδρια, περιοδικές εκθέσεις. Επιπλέον καλείται να επιτελεί έναν άλλο πολύ σοβαρό ρόλο: να αποκαθιστά στα μάτια του κοινού τη χαμένη πραγματικότητα δίνοντας ερμηνεία στα αρχαία που έρχονται στο φως, συνδέοντάς τα με την Ιστορία και τον άνθρωπο». Και αυτή η τελευταία πρόταση με τρόμαξε πάρα πολύ, γιατί θεωρώ ότι το ΒΧΜ είναι από τα πλέον αξιοπρεπή παραδείγματα μουσείων στην Ελλάδα. Αλλά, γιατί τόσες λάθος λέξεις μαζί; «Αποκαθιστά», «χαμένη πραγματικότητα», «ερμηνεία», «Ιστορία» (με κεφαλαίο Ι). Εγώ γιατί είχα τόσο διαφορετική άποψη για την "ιδεολογία" του ΒΧΜ;

Διαβάζοντας λοιπόν για το ΒΧΜ στο «Κράτος και Μουσεία» της Δάφνης Βουδούρη, επιβεβαιώνω τα ακόλουθα: Το 1999 ο κ. Κωνστάντιος «… υπογραμμίζει τη σημασία του Βυζαντίου για την ανίχνευση των «πολλαπλών προσώπων του ελληνισμού, ενός ελληνισμού ζωντανού, όχι με τις αγωνίες του Παπαρρηγόπουλου, αλλά με πορεία τεθλασμένη». Στην έκθεση το κατάφερε. Τώρα τι άλλαξε;

Foucault σε τιμή ευκαιρίας

2008-07-26T00:35:00.006+03:00

Τώρα σοβαρά, για τρία βιβλία (του Foucault) είναι λογικό να πληρώνει κανείς τόσο λίγα χρήματα; Και δεν το παίζω άνετη, αντίθετα, νιώθω και λίγο προσβεβλημένη!

Θα συμφωνήσετε νομίζω ότι τα συγκεκριμένα βιβλία είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ και απολύτως ΒΑΣΙΚΑ, άρα όλο και θα υπάρχει ένα αγοραστικό κοινό που θα λειτουργεί ως δεξαμενή πελατών... αλλά, με τέτοιες τιμές, πώς να μπεις στον πειρασμό να το αγοράσεις; Και θυμάμαι τον πατέρα μου, που πάντα μου αγόραζε λεξικά ξένων γλωσσών με το κριτήριο "Μα ήταν το πιο ακριβό", εννοώντας ότι αναγκαστικά θα ήταν και το καλύτερο.

Με τα χρόνια, είδα ότι οι τιμές των βιβλίων εξαρτώνται από πολλά πράγματα. Στο μουσείο πουλάμε ακριβά και λιγότερο ακριβά βιβλία, αλλά γνωρίζω πια ότι η τιμή αυτή εξαρτάται από την ποιότητα της ίδιας της έκδοσης και από τον αριθμό των τεμαχίων. Οπότε, αν εμάς μας κοστίζει ένα βιβλίο γύρω στα 5€, μπορούμε να το πουλήσουμε γύρω στα 8€, υποθέτω.

Τι συμβαίνει όμως με αυτές τις εκδόσεις, που σε λίγο θα θεωρούνται συλλεκτικές; Με ποιο κριτήριο κοστολογούνται; Πόσο "πάει" ένας κλασικός συγγραφέας; Πόσο φτηνά μπορείς να τον πουλήσεις; Μόνο σε μένα φαίνεται λυπηρό αυτό;

Εφιάλτης στο δρόμο των μουσείων

2008-07-16T17:45:00.006+03:00

Πόσο δίκιο είχαν οι αγαπημένοι μου δάσκαλοι! Οι προδιαγραφές και η στοχοθεσία ΠΡΕΠΕΙ να ορίζονται εγγράφως από τα πρώτα στάδια. Ακόμη και αν έχεις αναλάβει ένα project από τη μέση, δε βλάπτει καθόλου - αντίθετα οφελεί τα μέγιστα - να καθορίσεις εγγραφώς τα δεδομένα σου και τους στόχους σου. Και παρότι κάποιοι από εμάς έχουν τη δυνατότητα να συνεργάζονται με φορείς που ξέρουν τι θέλουν, πώς να το αποκτήσουν και κυρίως, έχουν διαμορφώσει έναν κώδικα επικοινωνίας με αυτήν την κατά τα άλλα "άχρηστη" φάρα των μουσειολόγων, υπάρχουν και άλλοι δύσμοιροι, όπως λόγου χάρη η αφεντιά μου, που βρίσκονται να συνεργάζονται με ανθρώπους που δεν ξέρουν τι να τους κάνουν.

Θα μπορούσα να γράφω για μέρες για τα παθήματα ενός φτωχού πλην τίμιου μουσειολόγου στη χώρα του ΦΤΟΥ ΚΙ ΑΠ' ΤΗΝ ΑΡΧΗ, αλλά δε νομίζω ότι συντρέχει λόγος. Αντίθετα, είναι σκόπιμο για μένα - και ελπίζω και γενικότερα (το διαβάζει άραγε κανείς;) να καταγράφω τα παθήματα - μαθήματα αυτής της διαδικασίας.

Και λοιπόν, ακόμη και αν έχεις συζητήσει εξαντλητικά το τι θέλουν να πετύχουν με το νέο μουσείο - έκθεση - δράση, αν δεν το δουν και γραμμένο μη θεωρήσεις τίποτε δεδομένο! Λέμε ότι δε μας ενδιαφέρει ο τουρισμός (γιατί είναι δεδομένος) αλλά ΓΡΑΦΟΥΜΕ ότι μας αφορά και μάλιστα κυρίαρχα! Φταίω εγώ που μπερδεύομαι; Και κάθε φορά, φτου κι απ' την αρχή, να αναρωτιέσαι αν είσαι ελέφαντας! Τι περίεργη δουλειά αυτή η ΜΟΥΣΙΚΟΛΟΓΙΑ!!!

When Nixon met Elvis

2008-06-24T17:28:00.003+03:00

Και πώς θα ήθελα να είχα κάνει κάτι τέτοιο... (δες εδώ)
Είναι κομμάτι ενός site (The Digital Vaults) που πήρε τιμητική διάκριση στο Best of the Web 2008

Good Manners

2008-06-24T17:22:00.002+03:00

Πώς θα ήθελα να έχω κάτι τέτοιο στη συλλογή του μουσείου...

Περί έκθεσης, προσωπικής και επαγγελματικής

2008-06-19T19:01:00.004+03:00

Μήνες που κύλισαν με ταχύτητα φωτός, context που αποδομήθηκαν και επαναδομήθηκαν, με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι μου είναι πιο εύκολο να εκτίθεμαι διαδικτυακά προσωπικά παρά επαγγελματικά. Έκανα βόλτες σε άλλα blogs, με ψευδώνυμο ή χωρίς, διάβαζα, έγραφα, αλλά πάντα ως πρόσωπο, όχι ως μουσειολόγος.
Δεν ξέρω γιατί ξαναξεκινάω σήμερα. Ίσως γιατί νιώθω ότι ξαναρχίζω να "συγκροτώ τη συλλογή μου" ή ότι έχω "κατανείμει αρμοδιότητες" και πάλι. Τώρα τελευταία με ενδιαφέρει πολύ η συγκρότηση της εθνικής ταυτότητας, σε μια ευρεία γκάμα πολιτιστικών δραστηριοτήτων. Λίγα διαβάσματα ιστορίας παραπάνω, λίγη μετανάστευση (δεν ξέρω γιατί έχω φάει τέτοιο κόλλημα) και ελάχιστη πια τεχνολογία.
Η τελευταία αναφορά στο WOW με άφησε αδιάφορη, αλλά μάλλον ποτέ δεν ήμουν παιδί των βιντεοπαιχνιδιών. Αντίθετα, εξοικειώθηκα με εφαρμογές social networking και social tagging και νιώθω χαρούμενη γι' αυτό. Κάποια στιγμή ελπίζω να καταφέρω να τα εφαρμόσω σε κάποιο project, αλλά μπορεί μέχρι τότε να είναι ξεπερασμένα ήδη.
Έκανα μικρά ταξιδάκια και προσπάθησα να δω την εικόνα του έλληνα μέσα από διαφορετικές εκφάνσεις: τελικά δε χρειάζεται και πολλή προσπάθεια, αρκεί να είσαι λίγο υποψιασμένος. Τα highlights της περιήγησης, το άγαλμα του Λεωνίδα στη Σπάρτη, το αναδομημένο οικιστικό περιβάλλον της Μονεμβασιάς, τα αγάλματα του ναύτη, του στρατιώτη, της μάνας που κοσμούν τόσα χωριά της Ελλάδας, τα λάβαρα της Ύδρας και των Σπετσών... Τελικά η ματιά μας πνίγεται από την αναπαραγωγή στερεοτύπων εθνικής συνέχειας.
Και φυσικά, η αναπαραγωγή τους στα μουσεία όλων μας, ένα παιχνίδι που αρνείσαι ή δέχεσαι να το παίξεις, πάντα όμως με πολύ μεγάλη προσοχή. Η ιστορία που ξέρουμε είναι ήδη ερμηνεία, άρα η αφήγησή της αποτελεί ερμηνεία της ερμηνείας, πάντα μέσα από νέα - αυτοματοποιημένα και επίκαιρα - πρίσματα.
Πάντως σήμερα νιώθω τυχερή. Εγκρίθηκε το σκεπτικό της νέας μας έκθεσης, στο οποίο ήταν σαφής η ειρωνεία ως προς την αναπαραγωγή των στερεοτύπων. Και επειδή δεν ήθελα να διακινδυνεύσω άλλη μια κρίση του Δ.Σ., φρόντισα να το κάνω ιδιαίτερα σαφές. Ας ελπίσουμε ότι αυτή τη φορά δε θα υπάρξει πρόβλημα...
Υ.Γ. Μια φουστανέλλα όμως θα τη βάλω...

Ανοιξιάτικες αλλαγές

2008-04-25T16:45:00.002+03:00

Ας προσπαθήσουμε να δούμε τη ζωή λίγο πιο αισιόδοξα... αλλάζοντας χρώματα για αρχή!
Επιτέλους ήρθε η άνοιξη!!!

Περί γραφιστικής και δημιουργικών

2008-04-25T12:31:00.003+03:00

Εδώ και καιρό ετοιμάζουμε τη νέα μας έκθεση. Έχουμε τη συλλογή, το σκεπτικό, τις προθήκες, τα κείμενα και το εποπτικό υλικό. Το μόνο που μας λείπει είναι ένας γραφίστας. Παρότι στο παρελθόν έχουμε συνεργαστεί με πολλούς, ποτέ μέχρι σήμερα δε βρήκαμε κάτι το ιδιαίτερο, κάποιον να μας πείσει ότι έχει κατανοήσει το προφίλ μας και ότι μπορεί να προτείνει κάτι ενιαίο. Θα μου πείτε, γιατί είναι αναγκαίο αυτό;

Αν και γενικά πιστεύω ότι πρέπει κάθε μουσείο πρέπει να έχει την υπογραφή του και η υπογραφή αυτή να ξεπερνά το απλό λογότυπο, σε αυτή την περίπτωση τα πράγματα είναι ακόμη πιο σοβαρά. Για πρώτη φορά ετοιμάζουμε ΜΟΝΙΜΗ έκθεση, μια έκθεση που εισάγει και εντάσσεται στο νέο προφίλ του μουσείου.

Δυστυχώς οι αλλαγές μας δε μπορούν να είναι πολύ ριζικές, δε μπορούμε να διαμορφώσουμε από την αρχή τον εκθεσιακό μας, αλλά πιστεύω ότι μπορούμε να δώσουμε ένα νέο ύφος. Επίσης, το μουσείο δε θα κλείσει για το διάστημα της προετοιμασίας της νέας έκθεσης, άρα πρέπει να δράσουμε σε ένα φαντασιακό επίδεδο, τουλάχιστον μέχρι το καλοκαίρι.

Έχουμε ξεκινήσει λοιπόν να μαζεύουμε προσφορές από γραφίστες. Κάποιοι είναι παλιοί συνεργάτες και κάποιοι καινούργιοι (πιθανά) συνεργάτες. Με τους παλιούς,ξέρουμε εκ των προτέρων τι να περιμένουμε, ξέρουμε μέχρι πού φτάνουν. Οι καινούριοι έχουν όλοι την ίδια τόλμη και αισιοδοξία ότι αυτοί θα τα καταφέρουν καλύτερα. Στις πρώτες επαφές μιλούν για concept και πρωτοποριακά υλικά και νέα δημιουργική γραφή και κατηγορούν την προχειρότητα της δουλειάς των παλιών συνεργατών.

Αλλά εγώ αυτό το έργο το έχω ξαναδεί. Κάποιοι από αυτούς ίσως τα καταφέρουν να προτείνουν κάτι ενδιαφέρον, κάποιες από αυτές τις προτάσεις ίσως να καταφέρουμε και να τις εντάξουμε στον προϋπολογισμό μας. Κοντός ψαλμός αλληλούια, λοιπόν.

We'll just have to wait and see...

Μη με λησμόνει...

2008-04-21T21:47:00.007+03:00

Στο σαλόνι υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερα ανθοδοχεία, με διαφορετικά είδη ανοιξιάτικων λουλουδιών, στην κουζίνα υπάρχουν άλλες τρεις γλάστρες παντός καιρού και μεταξύ των δωματίων περιφέρομαι κι εγώ, το μεγαλύτερο φυτό από όλα!

Χθες με βρήκε μια φίλη από τα παλιά μέσω του facebook. Δε μου είχε ξανασυμβεί, τουλάχιστον όχι με άνθρωπο που να με ενδιαφέρει. Μετά από αρκετά χρόνια που έχουμε να ειδωθούμε και να μιλήσουμε, το μήνυμά της, τελείως anti-facebook και υπέροχα απλό και ανθρώπινο, με έκανε να δω το facebook επιτέλους με συμπάθεια. Γιατί μέχρι τώρα δεν έβρισκα κανένα ενδιαφέρον και δεν καταλάβαινα γιατί ήταν τόσο διαδεδομένο.

Μπήκα λοιπόν στη διαδικασία να βρω κι εγώ παλιούς φίλους, επίθετα που με δυσκολία θυμόμουν. Βρήκα κάποιους, δεν εντόπισα κάποιους άλλους. Άλλοι φωτογραφημένοι θαρραλέα, άλλοι κρυμμένοι πίσω από ψαγμένες φωτογραφίες και άλλοι φωτογραφημένοι ως ενσάρκωση των νεανικών τους ονείρων. Δεν εντόπισα όμως άλλους ανθρώπους, πολλούς από τους οποίους θαύμαζα και θεωρούσα ότι θα διαπρέψουν και θα ξεχωρίζουν. Αυτοί πού είναι;

Αν δεν εντοπίζεσαι στο internet συνεχίζεις άραγε να υπάρχεις;

Ο πλανήτης όπου δεν τους αγαπούν

2008-04-14T00:11:00.004+03:00

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας πλανήτης. Εκεί κατοικούσαν μόνο αυτοί που δεν τους αγαπούσαν πια. Κάθε κάτοικος πίστευε ότι είχε ολόκληρο τον πλανήτη δικό του, ότι κανείς άλλος δεν κατοικούσε εκεί. Κι αυτή ήταν η μεγάλη παγίδα αυτού του πλανήτη, γι' αυτό είχε τόση επιτυχία σαν τουριστικός προορισμός.

Όμως μια μέρα κάποιος έχτισε εκεί ένα σπίτι, έχοντας αποφασίσει ότι εκεί θα ζήσει, μόνος και ξεχασμένος μέχρι να πεθάνει. Γύρω από το πρώτο αυτό σπίτι σιγά σιγά άρχισε να δημιουργείται ένα μικρό χωριό και οι νέοι γείτονες βρέθηκαν προ μεγάλης εκπλήξεως όταν συνειδητοποίησαν ότι οι γείτονές τους στον Πλανήτη Όπου Δεν Τους Αγαπούν ήταν οι ίδιοι με τους γείτονές τους στη γη.

Και τότε αποφάσισαν να γυρίσουν πίσω, μια και κατάλαβαν ότι άδικα είχαν αφήσει τα σπίτια τους και τις οικογένειές τους. Η μοναξιά θα ήταν πάντα μέσα τους, αλλά, αν κατάφερναν να διακρίνουν και τη μοναξιά των άλλων, τότε θα την είχαν νικήσει.

Και ξεκίνησαν έτσι το μακρύ ταξίδι της επιστροφής. Κάποιοι αποκαρδιώθηκαν στα μέσα της διαδρομής και ξαναγύρισαν, αλλά κάποιοι άλλοι, αυτοί που αγαπούσαν αρκετά, τα κατάφεραν και ξαναγύρισαν.

Μόνο κάποια βράδια βλέπουν τον Πλανήτη εκεί μακριά να φωτίζει και νιώθουν ένα σφίξιμο στην καρδιά. Ήταν μεγάλη απόφαση να αποδεχτείς και τις μοναξιές των άλλων...

ΔΕΚΑ

2008-04-09T00:54:00.004+03:00

Το Σαββατοκύριακο κατέβηκα στην Αθήνα, προς άγραν ιστοριών μεταναστών. Έκανα βόλτα με την άξια συνοδό μου σε περίεργες γειτονιές πέριξ της Ομόνοιας και συνειδητοποίησα ότι εκεί υπάρχει ένας άλλος κόσμος. Οποιαδήποτε idee fixe και να είχα στο μυαλό μου για τη μετανάστευση καταρρίφθηκε. Άνθρωποι από άγνωστα μέρη, μιλούν άγνωστες γλώσσες και μια από αυτές είναι οικουμενική: τα σπασμένα ελληνικά.

Και το βράδυ, για να κλείσει ο κύκλος, είδα μια μαγική παράσταση, που με συγκλόνισε. Το "Ένας στους Δέκα", μια παράσταση φτιαγμένη από μετανάστες σχετικά με τη μετανάστευση. Δεν έχω μεγάλη θεατρική εμπειρία, μάλιστα είναι ένα είδος καλλιτεχνικής έκφρασης που με φέρνει σε αμηχανία, αλλά νομίζω ότι αυτή την παράσταση θα τη θυμάμαι για χρόνια. Πλησίαζε σε αυτό που φαντάζομαι ότι θα σήμαινε κάποτε ο όρος πολιτικό θέατρο.

Έκλαιγα στη μεγαλύτερη διάρκεια της παράστασης και νομίζω ότι μου συνέβη από τύψεις. Το πρωί, στη βόλτα, είχα φοβηθεί, είχα αρχίσει να δικαιολογώ το ρατσισμό της πόλης.

(τη φωτογραφία καθώς και το σχετικό άρθρο μπορείτε να το βρείτε εδώ)

Chapuza

2008-03-28T22:28:00.001+02:00

Σήμερα ήρθε στο μουσείο ένας παλιός συνάδελφος, ιδιαίτερα αγαπητός, με τον οποίο περάσαμε δύσκολες στιγμές στις πρώτες εκείνες προσπάθειες να στήσουμε μια έκθεση. Ξενύχτια, πρόχειρο φαγητό και αργά τα ξημερώματα, λίγος ύπνος πάνω σε γραφεία, σε χαρτόκουτες στο πάτωμα του εκθεσιακού.
Και μετά "ενηλικιώνεσαι" και μοιάζει να μη μένει τίποτε από όλα αυτά. Και δέχεσαι μια τυπική επίσκεψη και τον ξεναγείς στις νέες εκθέσεις και συζητάς περί ανέμων και υδάτων, για τη συλλεκτική αξία του τάδε αντικειμένου, για τις παραξενιές του δείνα συλλέκτη, για την αδυναμία τεκμηρίωσης του χ αντικειμένου. Και πατώντας πάνω στην παλιά οικειότητα, στο τέλος της κουβέντας, έρχεται η αυθόρμητη ερώτηση: γιατί είμαστε ψυχροί; Δεν ξέρω.
Και με πιάνει το παράπονο. Η ομάδα εργασίας εκείνη είχε μια ζωντάνια και ένα ζήλο που δε μπόρεσα να ξαναβρώ. Και ίσως γι' αυτό να είμαι τόσο antimuseum, γιατί στην πορεία μου ήταν δύσκολο να εμπνεύσω σε άλλους την ίδια ζωντάνια και σιγά- σιγά αδυνατώ να τη βρω κι εγώ.

Αποκτήστε το σπίτι που ονειρεύεστε

2008-03-20T10:53:00.008+02:00

Το σπίτι που ονειρευόμασταν σε ανάληψη

Αλλαγή κατάστασης

2008-03-20T09:58:00.002+02:00

Αγαπημένοι φίλοι,
για λίγο καιρό θα είμαστε στα κρυφά σε αυτό το blog.
Φιλιά σε όλους σας

Δεν ήξερες, δε ρώταγες;

2008-03-12T22:03:00.003+02:00

Τους τελευταίους μήνες δεχόμαστε στο μουσείο τηλεφωνήματα και επισκέψεις από ανθρώπους που ψάχνουν πληροφορίες γύρω από τις θεματικές μας.
Μετά από αρκετά χρόνια σε αυτό το μουσείο, καταλαβαίνω ότι κάτι αλλάζει σχετικά με τον τρόπο που μας αντιμετωπίζει το κοινό. Θεωρούν ότι έχουμε βιβλιοθήκη, ότι μας ενημερώνουν διαρκώς οι σχετικοί φορείς και ότι έχουμε στη διάθεσή μας υλικό προς δωρεά... ακόμη και για τη διακόσμηση σχολείων κλπ. Τα προηγούμενα χρόνια μας ζητούσαν συχνά πληροφορίες για το μουσείο, το ιστορικό του, άντε και το κτιριολογικό του, κυρίως δημοσιογράφοι και φοιτητές που έπρεπε να κάνουν εργασίες.
Τώρα περιμένουν από εμάς πλήρη επιστημονική κατάρτιση και τμήμα εξυπηρέτησης. Τι περίεργα πράγματα είναι αυτά; Πώς θα μπορούσαμε να απαντάμε σε κάθε ερώτημα και αίτημα, μια και ακόμη, δεν έχει ζητηθεί από κανέναν μας επισήμως να διεκπεραιώνει τέτοια ζητήματα;
Και το πρόβλημα δεν είναι δημοσιοϋπαλληλικού τύπου, δεν το λέω επειδή βαριέμαι να εξυπηρετώ. Αντίθετα, μου είναι ιδιαίτερα ευχάριστο, μιλάω και με κανέναν άνθρωπο και είναι πάντα μια μικρή πρόκληση: τι μπορώ να βρω, πόσο γρήγορα και πόσο καλά.
Αλλά, δεν έχω τη δυνατότητα να χαρίσω ούτε να δανείσω κάτι μέσα από το μουσείο. Δεν έχω καν ένα χώρο για να τους αφήνω να διαβάσουν, ούτε μπορώ να τους παρέχω τη δυνατότητα να βγάζουν φωτοτυπίες, γιατί αυτό θα παρακώλυε τη λειτουργία των άλλων τμημάτων.
Το κοινό μας κάτι θέλει να μας πει. Και γίνεται πια επιτακτικό. Με κάποιον τρόπο πρέπει να αποκωδικοποιήσουμε αυτό το φαινόμενο και να βρεθεί μια λύση.
Πώς περνάει ένα μουσείο στη σφαίρα του ιδρύματος; Δεν καταλαβαίνω...
Μέχρι τώρα μόνο από τύχη καταφέρνουμε να τους κρατάμε ευχαριστημένους, αλλά δε θα είμαστε πάντα τυχεροί. Και αυτή την εμπιστοσύνη που γεννιέται σιγά- σιγά δε μπορούμε να την καταβαραθρώσουμε. Ουφ!

Μαύρα τα μαντάτα

2008-03-06T15:15:00.004+02:00

Νιώθω μια "μικρή" απελπισία...
Δε βγαίνει και δεν παλεύεται το άγχος.
Στομάχι κόμπος, νεύρα τσατάλια και ανοχή μηδενική.
Τελείως antimuseum σήμερα.

Αλλαγή ονόματος (όχι φύλου)

2008-03-03T20:32:00.003+02:00

Έστω και με καθυστέρηση, άλλαξα το blog όνομά μου.
Ευχαριστώ το museologist που δεν παραπονέθηκε ούτε στιγμή για την παρολίγον συνωνυμία.
Ένεκα η αμάθεια...

Barcelona

2008-02-29T15:03:00.003+02:00

Σήμερα είμαι πολύ χαρούμενη!
Και αυτή είναι η Βαρκελώνη, ένα αντικείμενο φετίχ για μένα.
Περί ά-κτιστης φιλίας... μια φορά στα 4 χρόνια!

The Museum Website Project 2.0

2008-02-26T23:54:00.002+02:00

Λοιπόν, μετά και από τις γόνιμες παρατηρήσεις του Museologist έχω πέσει με τα μούτρα στο διάβασμα. Αφού κατάλαβα ότι αυτό που δε με ικανοποιούσε στο αρχικό μου σκεπτικό ήταν ότι δεν περιλάμβανε εφαρμογές Web 2.0, ξεκίνησα να διαβάζω μανιωδώς, ώστε να μάθω ποιες είναι αυτές και ποιες από αυτές μπορούν να εφαρμοστούν σε μουσεία.
Προς το παρόν, νομίζω ότι τα blogs μουσείων είναι οι πιο ασφαλείς λύσεις, ενώ ακολουθούν τα RSS feeds και οι online συλλογές με δυνατότητα tagging. Αποκάλυψη ήταν για μένα το tag cloud, που το βρίσκω πολύ εύχρηστο και κατανοητό και εξαιρετικά καλαίσθητο.
Αποκάλυψη ήταν επίσης ότι στην Ελλάδα, οι περισσότεροι χρήστες διαδικτύου καθημερινά είναι μεταξύ 16 και 45, με ανώτερη ή ανώτατη μόρφωση και είναι κυρίως άντρες! Όσο και να μην ανήκουν οι ομάδες αυτές στο target group μας, μάλλον δε μπορούμε να τις αποφύγουμε. Άρα κατ' ανάγκην πρέπει να τις λάβουμε υπόψη.
Α! Και δε μου άρεσαν καθόλου τα wikis, αν και τη wikipedia τη χρησιμοποιώ συχνά.
Προς το παρόν λοιπόν προσανατολίζομαι σε blogs, tags και σε online συλλογές.
Το πάω καλά;

Είμαι προς κατανάλωση, φάτε με!

2008-02-24T21:23:00.008+02:00

Δείτε πρώτα τη διαφήμιση και πείτε μου. Έχετε δει αισχρότερη;
Το καημένο το παιδί το έπεισαν να αγοράσει ένα καταναλωτικό προϊόν και να το χρησιμοποιήσει. Το προϊόν έχει τη μαγική ιδιότητα να μεταμορφώνει τον ίδιο τον καταναλωτή σε καταλανωτικό προϊόν και μάλιστα αναλώσιμο. Και το παιδί- προϊόν είναι τόσο χαρούμενο που καταναλώνεται που διατηρεί αυτό το ηλίθιο και ανατριχιαστικό χαμόγελο διαρκώς.
Άκουσα δύο απόψεις σχετικά με το θέμα, εγκωμιαστικές και οι δύο. Η αντρική άποψη: το κυρίως αγοραστικό κοινό αυτής της διαφήμισης είναι οι νέοι άντρες, οι οποίοι δε θα προσέξουν τίποτε άλλο πέρα από τις όμορφες κοπελίτσες που συμπρωταγωνιστούν (εγώ είναι η αλήθεια ότι δεν πρόσεξα καμιά τους). Η άποψη του τμήματος marketing μιας μεγάλης εταιρείας: Μεγαλειώδης!!! Ποιος π* το σκέφτηκε... (έλα ντε!)
Και θυμάμαι ότι "δεν υπάρχουν κακές διαφημίσεις, υπάρχουν διαφημίσεις για διαφορετικά target groups", αλλά και πάλι δε μπορώ να ηρεμήσω! Συγγνώμη, δεν είναι παγκοσμίως γνωστό ότι η σοκολάτα είναι υποκατάστατο του σεξ; Άρα, με αυτό το προϊόν, ο καταναλωτής γίνεται υποκατάστατο του εραστή;
Ευτυχώς που δε χρειάζομαι after shave, γιατί αλλιώς θα είχα πρόβλημα...

Ωχ, το μάτι μου....

2008-02-21T11:52:00.003+02:00

Σήμερα ξύπνησα με πρησμένο μάτι. Για την ακρίβεια, με δυσκολία μπορούσα να το ανοίξω. Δύο πιθανότητες: να παίζω μποξ στον ύπνο μου ή να αρνούμαι να δω τον κόσμο γύρω μου. Σε αυτή την περίπτωση, το δεξί μου μάτι είναι το επαναστατικό, ενώ το αριστερό το συμβιβασμένο. Παράλογο...

Ιστοσελίδες Ελληνικών Μουσείων

2008-02-18T17:31:00.003+02:00

Αυτή είναι η νέα μου αποστολή. Να προτείνω τη δομή της νέας μας ιστοσελίδας.
Για το σκοπό αυτό, αναζήτησα διάφορες σελίδες μουσείων της Ελλάδας και με αιφνιδίασαν ευχάριστα οι σελίδες του Μουσείου Μπενάκη (www.benaki.gr), του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (http://www.mmca.org.gr/el/home.htm) και του Τελλόγλειου (http://www.tf.auth.gr/teloglion/). Δυστυχώς μετά είδα και τις προτεινόμενες προς βράβευση ιστοσελίδες που προτείνει το Museums and the Web 2008 και φυσικά οι ελληνικές μου φάνηκαν πιο στατικές, λιγότερο διαδραστικές και γενικά λίγο παρωχημένες.
Στο Museums and the Web βρήκα επίσης και τα κριτήρια αξιολόγησης των ιστοσελίδων (http://www.archimuse.com/mw2008/best/judging.html). Μου ακούστηκαν λογικά και άρχισα να ψάχνω τρόπους να ενσωματώσω κάποια από αυτά στις δικές μας ανάγκες. Ήταν δύσκολο. Μετά, ρώτησα τι θα κόστιζαν κάποιες από τις ¨καινοτομίες¨ μου σε επίπεδο σχεδιασμού και συντήρησης. Ήταν ζόρικο. Και τελικά κατάλαβα. Όταν δε μπορείς

να έχεις υψηλό προϋπολογισμό
να απασχολείς μόνιμα έναν πληροφορικάριο
να απασχολείς μόνιμα προσωπικό για την ενημέρωση της σελίδας
να έχεις προηγουμένως δημιουργήσει ποικίλο και ποιοτικό περιεχόμενο

ε, τότε, πού πας ρε Καραμήτρο;
Και μου έφυγε η χαρά και θα προτείνω μια ιστοσελίδα από τα ίδια!

Anti-Valentines Day as well

2008-02-17T02:33:00.002+02:00

Ναι, ήδη το μετάνιωσα! Κουράστηκα και βαρέθηκα!
Δε μου αρέσουν τα Χριστούγεννα, ο Άγιος Βαλεντίνος και τα μουσεία!
Και θα κρατήσω την αναπνοή μου μέχρι να σκάσω!

Red Heart

2008-02-14T10:02:00.003+02:00

Μη με ρωτήσετε γιατί, έτσι νιώθω σήμερα...
Είμαι σίγουρη ότι σε λίγες ώρες θα το μετανιώσω

Τελικά ποιος φταίει;

2008-02-11T13:36:00.000+02:00

Το να παρακολουθείς το αποτέλεσμα της δουλειάς σου στην πράξη είναι δύσκολο και συχνά απογοητευτικό. Τις τελευταίες μέρες έχω την ευκαιρία να παρακολουθώ τα σχολεία που έρχονται στο μουσείο για να παρακολουθήσουν τα εκπαιδευτικά προγράμματα των εκθέσεων που στήσαμε. Σχολεία που έρχονται από διαφορετικά μέρη, με μαθητές από διαφορετικές κουλτούρες, με δασκάλους με διαφορετικές προτεραιότητες. Και αναρωτιέμαι, υπάρχει τελικά χώρος για όλους σε ένα μουσείο;

Αν ένας μουσειολόγος στήνει μια έκθεση θεωρώντας ότι έχει ένα περιορισμένο κοινό- στόχο, τη μαθητική κοινότητα, ακόμη και αν συνεργαζόμενος με μουσειοπαιδαγωγούς καταφέρει να καλύψει τις ανάγκες και τους στόχους κάθε ηλικιακής ομάδας, πώς μπορεί να είναι σίγουρος ότι το αποτέλεσμα της δουλειάς του θα είναι επαρκές; Ακόμη χειρότερα, πώς θα είναι σίγουρος ότι η επίσκεψη δε θα είναι αποτρεπτική στο μέλλον για τα παιδιά;

Εντάξει, υπάρχει εκτενής βιβλιογραφία που μπορεί να καλύψει ποικίλες ανάγκες. Αλλά πώς μπορείς να αποτρέψεις ζητήματα που εγείρονται από την έλλειψη πληροφορίας σχετικά με την κοινωνία στην οποία απευθύνεσαι;

Εξηγούμαι: ποια είναι η σύνθεση της ελληνικής σχολικής τάξης πια; Πώς μπορείς να διαχειριστείς με ασφάλεια ζητήματα εθνικής ταυτότητας;

Από την άλλη, πόσες ομοιότητες παρατηρούνται μεταξύ σχολείων αστικών κέντρων και σχολείων της επαρχίας; Και αν αυτό ακούγεται αντιδραστικό και σχεδόν ρατσιστικό, διορθώνω: πόσες ομοιότητες έχει μια τάξη που πηγαίνει για πρώτη φορά σε ένα μουσείο με μια τάξη που το έχει ξανακάνει; Ποιος θα τους μάθει τα απαραίτητα;

Τέλος, πώς είμαστε σίγουροι ότι οι δάσκαλοι θα ευαισθητοποιηθούν και θα κατανοήσουν ότι η επίσκεψη σε ένα μουσείο απαιτεί και τη δική τους συμμετοχή;

Τελικά, είναι όλα αυτά δικά μας προβλήματα;

Princesas

2008-02-07T16:12:00.000+02:00

"Things are not important because they exist,
but because people think about them."

Από την ταινία Princesas, από το soundtrack της οποίας προέρχεται και το τραγούδι του Manu Chao

Me llaman calle...

2008-02-05T21:32:00.000+02:00

Αυτό το τραγούδι σιγομουρμουρίζω τις τελευταίες μέρες.
Για τη Ματίνα, που το αγαπάει πολύ...

Τα δίπολα και το πέταγμα

2008-01-11T16:31:00.000+02:00

Εκεί γύρω στα 30, όταν οι σπουδές, η εργασία, η οικογένεια τείνουν ή μοιάζουν να αποκαθίστανται, επέρχεται μια στιγμή που βλέπεις ξεκάθαρα μέσα από την κλειδαρότρυπα τη μελλοντική σου ζωή. Φαίνεται ότι όλοι αυτοί οι τομείς λειτουργούν με δίπολα και σηματοδοτούν το πέρασμα στην ενήλικη ζωή
μόνος / σε σχέση
εργασία για βιοπορισμό / εργασία για βιογραφικό
αιώνια έφηβη / μανούλα
σπίτι ενήλικα / σπίτι φοιτητή
Τα δίπολα αυτά είναι τόσο έντονα που μοιάζει να μην υπάρχει χώρος για ενδιάμεσες επιλογές. Είτε γειώνεσαι είτε πετάς...
Η Ρ. μου είπε όμως κάτι, που νομίζω ότι πρέπει να το μοιραστώ:
" χρειάζεται τουλάχιστον σε ένα δίπολο να επιλέξεις να πετάξεις για να μπορείς να είσαι ευτυχισμένος".
Μου μένει να βρω ποιο είναι αυτό. Εσείς;

Τι είναι το Antimuseum?

2008-01-08T22:00:00.000+02:00

Ψάχνοντας στο internet να βρω τον/ τους ορισμούς του antimuseum, συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν αρκετά πράγματα που μπορεί να αποκαλέσει κανείς έτσι. Βρήκα μια αρνητική κριτική για ένα μουσείο, το οποίο, λόγω της κακής εκθεσιακής του ποιότητας, κρίθηκε αντιμουσείο. Βρήκα έναν ιδιόμορφο καθηγητή που συνδέει την πολιτική, την κοινωνιολογία, τα μουσεία και το flamenco (και μάλιστα τα διδάσκει!), ο οποίος ορίζει το antimuseum με τρόπο που παραπέμπει σε εικονικό μουσείο (virtual museum). Τέλος, βρήκα ένα απόσπασμα - δυστυχώς μόνο- του Lowenthal, το οποίο νομίζω ότι αξίζει να παραθέσω:

"Above all, pioneer museums are emphatically unlike traditional museums on their techniques, successes and weaknesses. They are virtually antimuseum museums, museums for people who do not like museums and mostly avoid them. They are not repositories of high culture, they are not temples of hushed reverences, they are not places where children have to be kept in order, where things must not be touched, where custodians’ main role seems to be protecting precious masterpieces – in fact, pioneer museums do not have masterpieces. If these stereotypes are a trifle outdates, they are still widely held to be true of museums generally."

Lowenthal, D., Pioneer Museums, in Leon, W., Rosenzweig, R., (eds), History Museums in the United States: A Critical Assessment, University of Illinois Press, p. 116.

Και η έρευνα συνεχίζεται για τον Antoine- Chrysostome Quatremere de Quincy και την κριτική του στα μουσεία, ήδη από το 1800!
Αυτά προς το παρόν...

Τα κεφάλια μέσα

2008-01-07T11:18:00.000+02:00

Καλή χρονιά σε όλους εκεί έξω!
Δύο πρώτες ώρες στη δουλειά, μετά τις διακοπές... και ήδη βαρέθηκα!!!
Αλήθεια, το ξέρεις ότι υπάρχει ένα blog στα ελληνικά ενός τύπου που βαριέται? Έχει πολλή πλάκα, το συστήνω (αρκεί να το βρεις μέσω google, γιατί δε θυμάμαι τη διεύθυνση...)

μουσεία και γιορτές

2008-01-02T16:13:00.000+02:00

Τι θα λέγατε αν στήναμε ένα μουσείο για τις γιορτές των χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς;
Μάλλον θα ήταν γεμάτο αγιοβασίληδες και ξωτικά, χριστουγεννιάτικες κάρτες και χιονάνθρωπους, θα κυριαρχούσε το κόκκινο, το πράσινο και το χρυσό και θα θύμιζε αμερικάνικη ταινία... Το καφέ του μουσείου θα σέρβιρε ζεστή σοκολάτα και μπισκότα, ενώ το υπερμεγέθες πωλητήριο θα ήταν ο παράδεισος του καταναλωτή. Εκπαιδευτικά προγράμματα θα δίδασκαν σε γονείς και παιδιά πώς να φτιάξουν χριστουγεννιάτικα στολίδια και γλυκά, ενώ τα newsletters θα συνοδεύονταν από υπερσυνδέσεις με το amazon και το e-bay, για να κάνουμε τα χριστουγεννιάτικα ψώνια μας χωρίς να βγούμε από τη θαλπωρή του -αντίστοιχα διακοσμημένου- σπιτιού μας.
Δύο σημαντικά προβλήματα βρίσκω σε αυτό το καταναλωτικό στερεότυπο: δε θα έχει μεγάλη επισκεψιμότητα σε περιόδους πέραν των χριστουγέννων, άντε και κάποιων μηνών πριν και θα δέχεται διαρκή τρομοκρατικά χτυπήματα και βανδαλισμούς από ορδές απελπισμένων ανθρώπων που ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΑΛΕΥΟΥΝ ΑΛΛΟ ΜΕ ΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!!!
Ευτυχώς, οι γιορτές ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ! Τέλος στη δικτατορία του ετεροτοπισμένου Βορείου Πόλου! Μπορούμε τώρα να επιστρέψουμε στη συνήθη καθημερινότητά μας!

AntiMuseum

2007-12-20T15:31:00.000+02:00

Καλημέρα
Νομίζω ότι αυτό είναι ένα δοκιμαστικό σχόλιο για ένα δοκιμαστικό blog